Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011
Ετοιμάζονται χερσαίες επιχειρήσεις στη Λιβύη
Όπως δήλωσε: "Οι πληροφορίες που έρχονται από διάφορα κανάλια καταδεικνύουν ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ με την ενεργό σύμπραξη της Μ.Βρετανίας και των ΗΠΑ καταρτίζουν σχέδιο χερσαίας επιχείρησης σε λιβυκό έδαφος [...] όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι χερσαίες επιχειρήσεις θα ξεκινήσουν στην περίπτωση που η συμμαχία αποτύχει να ρίξει τον Καντάφι με αεροπορικά και πυραυλικά πλήγματα".
Μέχρι στιγμής, οι συμμαχικές δυνάμεις έχουν επιχειρήσει περισσότερες από 300 εξόδους αεροσκαφών κι έχουν εκτοξεύσει τουλάχιστον 162 πυραύλους κρουζ.
Η ευθύνη του Παπανδρέου
Η πρόκληση των Τούρκων στο Καστελόριζο είναι μία ενέργεια που πραγματοποιήθηκε κατόπιν άδειας-εντολής στο ανώτατο επίπεδο. Την υπέγραψαν ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν και ο αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ πριν την εκτέλεσή της ενημερώθηκε, ως είθισται, ο πρόεδρος Αμντουλάχ Γκιουλ. Οι πληροφορίες προέρχονται από σοβαρό συνάδελφο με έδρα την Αγκυρα, ο οποίος θεωρείται αξιόπιστος και ο οποίος στο παρελθόν έδωσε σοβαρές και αξιόπιστες πληροφορίες που αφορούσαν το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν και την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.
Αλλωστε, δεν χρειάζεται καν αυτή η πληροφόρηση για να γνωρίζει κανείς ότι τέτοιες πράξεις λαμβάνονται μόνο με απόφαση της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Οι αρμόδιοι στην Αθήνα γνώριζαν για την απαράδεκτη τουρκική πρόκληση, απάντησαν με διάβημα, αλλά δεν ένιωσαν την ανάγκη να πληροφορήσουν τον ελληνικό λαό. Και εάν δεν ενημέρωνε την κοινή γνώμη η εφημερίδα “Αυγή” δεν θα γνωρίζαμε ότι τουρκική κορβέτα παρενόχλησε ιταλικό σκάφος που έπλεε -εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας- στην περιοχή του Καστελόριζου με άδεια της ελληνικής κυβέρνησης. Οι Τούρκοι είπαν στον Ιταλό πλοίαρχο ότι πρέπει να αποχωρήσει πάραυτα διότι βρισκόταν σε ...τουρκική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)!
Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι οι Τούρκοι θα προστατεύσουν αυτά που θεωρούν συμφέροντά τους στη Μεσόγειο. Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι θα προχωρήσουν και στη δημιουργία κρίσης στο Αιγαίο εάν θεωρήσουν ότι παρόμοιες ενέργειες, όπως η περίπτωση του ιταλικού πλοίου, ενδυναμώνουν ακόμα περισσότερο τις ελληνικές θέσεις. Το ζήτημα δεν είναι αυτό, διότι στην πράξη απέδειξαν ότι όχι μόνο παλεύουν για τα συμφέροντά τους, αλλά μάχονται και για θέματα στα οποία δεν έχουν ίχνος δικαίου. Το ερώτημα που τίθεται είναι τι πράττει η Ελλάδα για να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα.
Δυστυχώς η Αθήνα αδρανεί και η ευθύνη δεν ανήκει στον υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδας, αλλά στον πρωθυπουργό. Αυτός έλαβε την απόφαση να “θάψει” το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ, και δικό του δόγμα είναι η πορεία προσέγγισης με την Τουρκία ανεξάρτητα από προκλήσεις και παραβιάσεις των ελληνικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
Πρέπει να είμαστε σαφείς και απόλυτοι: Και να ήθελε ο κ. Δρούτσας να οριστεί η ελληνική ΑΟΖ, ο κ.Παπανδρέου δεν θα το επέτρεπε. Η πολυπολιτισμική θεωρία από την οποία κυριαρχείται απαγορεύει ακόμα και τις πολιτικές συγκρούσεις, εκτός αν πρόκειται για αδύνατα χαμηλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ που διαγράφονται στο δευτερόλεπτο επειδή αμφισβητούν την οικονομική πολιτική. Η θεωρία απαγορεύει ειδικά τις συγκρούσεις με τους γείτονες. Και αποτελεί μία μεγάλη αλήθεια αυτό που υποστηρίζουμε πολλοί ότι εάν δεν τον καθήλωνε η οικονομική κρίση, θα έκανε προσπάθεια να κλείσει όλα τα θέματα που έχει η Ελλάδα στην ταραγμένη γειτονιά των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου.
Το μέγα ερωτηματικό, που διακινεί ως εκφοβιστικό εργαλείο ο πρωθυπουργός, αποτελεί πάντα η αντίδραση της Τουρκίας. Πώς θα αντιδράσει στην πράξη σε εκείνη την περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση ορίσει τις οικονομικές της ζώνες. Και το ερώτημα είναι ένα και μοναδικό: Θα κηρύξει πόλεμο; Ο,τι και να πράξει -και ο πόλεμος πρώτα και πάνω απ’ όλα δεν συμφέρει στην ίδια την Τουρκία- η Ελλάδα έχει δικαιώματα και πρέπει να τα ασκήσει και να τα προστατεύσει. Ο τρόπος άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής στο συγκεκριμένο θέμα της ΑΟΖείναι μη παραδεκτός και η ευθύνη ανήκει μόνο στον πρωθυπουργό της Ελλάδας...
ΕΡΩΤΗΣΗ στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: Είναι δυνατόν να εμπιστεύεστε τις σκέψεις σας στην πολυτάλαντη σύμβουλο του Ελληνα πρωθυπουργού; Δεν γνωρίζατε ότι δεν κρατά το στόμα της κλειστό; Δεν είχατε πληροφορηθεί τα προβλήματα που δημιουργούσε πυκνά-συχνά στον μακαρίτη τον Τάσσο; Εχω και μία άλλη απορία κύριε Πρόεδρε: Ποια είναι η κυρία για να χάνετε τόσο πολύτιμο χρόνο για να ακούτε τις αμπελοφιλοσοφίες της; Σύμβουλος του πρωθυπουργού της Ελλάδος, θα πείτε. Και επειδή συμβουλεύει τον κ. Παπανδρέου εσείς πρέπει να της αποκαλύπτετε σκέψεις που φαντάζομαι δεν μοιράζεστε ούτε με τους συνεργάτες σας; Με την ευκαιρία, μπορεί να μας πει ο αγαπητός Στέφανος ποιοι άλλοι παραβρέθηκαν στη συνάντηση του Προέδρου Χριστόφια με την εν λόγω κυρία;
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 27/03/2011
Αλλωστε, δεν χρειάζεται καν αυτή η πληροφόρηση για να γνωρίζει κανείς ότι τέτοιες πράξεις λαμβάνονται μόνο με απόφαση της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Οι αρμόδιοι στην Αθήνα γνώριζαν για την απαράδεκτη τουρκική πρόκληση, απάντησαν με διάβημα, αλλά δεν ένιωσαν την ανάγκη να πληροφορήσουν τον ελληνικό λαό. Και εάν δεν ενημέρωνε την κοινή γνώμη η εφημερίδα “Αυγή” δεν θα γνωρίζαμε ότι τουρκική κορβέτα παρενόχλησε ιταλικό σκάφος που έπλεε -εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας- στην περιοχή του Καστελόριζου με άδεια της ελληνικής κυβέρνησης. Οι Τούρκοι είπαν στον Ιταλό πλοίαρχο ότι πρέπει να αποχωρήσει πάραυτα διότι βρισκόταν σε ...τουρκική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)!
Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι οι Τούρκοι θα προστατεύσουν αυτά που θεωρούν συμφέροντά τους στη Μεσόγειο. Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι θα προχωρήσουν και στη δημιουργία κρίσης στο Αιγαίο εάν θεωρήσουν ότι παρόμοιες ενέργειες, όπως η περίπτωση του ιταλικού πλοίου, ενδυναμώνουν ακόμα περισσότερο τις ελληνικές θέσεις. Το ζήτημα δεν είναι αυτό, διότι στην πράξη απέδειξαν ότι όχι μόνο παλεύουν για τα συμφέροντά τους, αλλά μάχονται και για θέματα στα οποία δεν έχουν ίχνος δικαίου. Το ερώτημα που τίθεται είναι τι πράττει η Ελλάδα για να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα.
Δυστυχώς η Αθήνα αδρανεί και η ευθύνη δεν ανήκει στον υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδας, αλλά στον πρωθυπουργό. Αυτός έλαβε την απόφαση να “θάψει” το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ, και δικό του δόγμα είναι η πορεία προσέγγισης με την Τουρκία ανεξάρτητα από προκλήσεις και παραβιάσεις των ελληνικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
Πρέπει να είμαστε σαφείς και απόλυτοι: Και να ήθελε ο κ. Δρούτσας να οριστεί η ελληνική ΑΟΖ, ο κ.Παπανδρέου δεν θα το επέτρεπε. Η πολυπολιτισμική θεωρία από την οποία κυριαρχείται απαγορεύει ακόμα και τις πολιτικές συγκρούσεις, εκτός αν πρόκειται για αδύνατα χαμηλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ που διαγράφονται στο δευτερόλεπτο επειδή αμφισβητούν την οικονομική πολιτική. Η θεωρία απαγορεύει ειδικά τις συγκρούσεις με τους γείτονες. Και αποτελεί μία μεγάλη αλήθεια αυτό που υποστηρίζουμε πολλοί ότι εάν δεν τον καθήλωνε η οικονομική κρίση, θα έκανε προσπάθεια να κλείσει όλα τα θέματα που έχει η Ελλάδα στην ταραγμένη γειτονιά των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου.
Το μέγα ερωτηματικό, που διακινεί ως εκφοβιστικό εργαλείο ο πρωθυπουργός, αποτελεί πάντα η αντίδραση της Τουρκίας. Πώς θα αντιδράσει στην πράξη σε εκείνη την περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση ορίσει τις οικονομικές της ζώνες. Και το ερώτημα είναι ένα και μοναδικό: Θα κηρύξει πόλεμο; Ο,τι και να πράξει -και ο πόλεμος πρώτα και πάνω απ’ όλα δεν συμφέρει στην ίδια την Τουρκία- η Ελλάδα έχει δικαιώματα και πρέπει να τα ασκήσει και να τα προστατεύσει. Ο τρόπος άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής στο συγκεκριμένο θέμα της ΑΟΖείναι μη παραδεκτός και η ευθύνη ανήκει μόνο στον πρωθυπουργό της Ελλάδας...
ΕΡΩΤΗΣΗ στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: Είναι δυνατόν να εμπιστεύεστε τις σκέψεις σας στην πολυτάλαντη σύμβουλο του Ελληνα πρωθυπουργού; Δεν γνωρίζατε ότι δεν κρατά το στόμα της κλειστό; Δεν είχατε πληροφορηθεί τα προβλήματα που δημιουργούσε πυκνά-συχνά στον μακαρίτη τον Τάσσο; Εχω και μία άλλη απορία κύριε Πρόεδρε: Ποια είναι η κυρία για να χάνετε τόσο πολύτιμο χρόνο για να ακούτε τις αμπελοφιλοσοφίες της; Σύμβουλος του πρωθυπουργού της Ελλάδος, θα πείτε. Και επειδή συμβουλεύει τον κ. Παπανδρέου εσείς πρέπει να της αποκαλύπτετε σκέψεις που φαντάζομαι δεν μοιράζεστε ούτε με τους συνεργάτες σας; Με την ευκαιρία, μπορεί να μας πει ο αγαπητός Στέφανος ποιοι άλλοι παραβρέθηκαν στη συνάντηση του Προέδρου Χριστόφια με την εν λόγω κυρία;
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 27/03/2011
Κυριακή 27 Μαρτίου 2011
Aναστολή παραγγελίας F-35 απο την Άγκυρα
Με την επίκληση μιας σειράς δικαιολογιών η Άγκυρα ανέστειλε την παραγγελία αεροσκαφών F-35. Αντιλαμβανόμενοι ότι το πρόγραμμα του αμερικανικού μαχητικού δεν "προχωράει" (εκτόξευση κόστους προγράμματος, αμφίβολες επιχειρησιακές δυνατότητες) οι Τούρκοι ιθύνοντες επικαλέστηκαν την μη αποδέσμευση κρίσιμων στοιχείων του λογισμικού, παρα το γεγονός ότι ήταν ενήμεροι απο την αρχή του προγράμματος για την αμερικανική στάση επι του θέματος...
Εφημερίδα Γενί Σαφάκ 24-3-2011
"Σημαντικό μήνυμα προς τις ΗΠΑ από την σύνοδο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Αμυντικής Βιομηχανίας (SSİK), σχετικά με το F-35. Καθώς το Πεντάγωνο αρνείται να δώσει τους κωδικούς πτήσης και το λογισμικό, η Τουρκία ανέστειλε την παραγγελία.
Η σύνοδος του SSİK έγινε με την συμμετοχή του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ερντογάν, του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ισίκ Κοσανέρ και του υπουργού Άμυνας Βετζντί Γκιονούλ, στην Διεύθυνση Αμυντικών Βιομηχανιών. Στην ανακοίνωση που έκανε ο υπουργός Άμυνας Βετζντί Γκιονούλ, αναφέρεται πως η άρνηση του Πενταγώνου να παράσχει κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τους κωδικούς πτήσης και του λογισμικού, προκάλεσε την αναστολή της παραγγελίας των 100 αεροπλάνων που προβλεπόταν. Ο Γκιονούλ ανέφερε πως « Στις διαπραγματεύσεις που έγιναν δεν υπήρξε κάποιο ικανοποιητικό αποτέλεσμα ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε την παραγγελία μας. Η παραγγελία των αεροπλάνων θα επανεκτιμηθεί στην επόμενη σύνοδο του SSİK, ανάλογα με το σημείο στο οποίο θα βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις». Ο Γκιονούλ υπογράμμισε την επιθυμία που υπάρχει για την ¨κατά κάποιο τρόπο¨ πρόσβαση στο λογισμικό. Ανέφερε πως ¨διανύθηκε μεγάλη απόσταση, επιθυμούμε ακόμη περισσότερο.¨
Ζητήθηκαν εκπτώσεις απο τις εταιρίες
Ο Γκιονούλ εστίαζοντας στην άνοδο του κόστους του σχεδίου, ανέφερε πως θα επανεκτιμηθεί πλήρως αργότερα. Σχετικά με την αγορά 109 ελικοπτέρων γενικής χρήσης για τις ανάγκες των ΤΕΔ ο Γκιονούλ είπε πως δεν υπήρξε κάποιο αποτέλεσμα στον διαγωνισμό, καθώς υπήρξε κάποια προσέγγιση στο θέμα της τιμής, αλλά όχι η επιθυμητή. Ο Βετζντί Γκιονούλ είπε πως θα υπάρξει οριστικό αποτέλεσμα μέσα σε ένα μήνα. Από την άλλη ο Γκιονούλ, αναφερόμενος στην αγορά 10 αεροπλάνων Α400Μ για τις μεταφορές του στρατού, στην παραγωγή των οποίων θα έχει ρόλο και η Τουρκία, είπε πως θα πληρωθούνε έξτρα 111 εκ. ευρώ."
(Mτφ tourkikanea.gr)
Πηγή:
www.enkripto.com
Εφημερίδα Γενί Σαφάκ 24-3-2011
"Σημαντικό μήνυμα προς τις ΗΠΑ από την σύνοδο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Αμυντικής Βιομηχανίας (SSİK), σχετικά με το F-35. Καθώς το Πεντάγωνο αρνείται να δώσει τους κωδικούς πτήσης και το λογισμικό, η Τουρκία ανέστειλε την παραγγελία.
Η σύνοδος του SSİK έγινε με την συμμετοχή του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ερντογάν, του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ισίκ Κοσανέρ και του υπουργού Άμυνας Βετζντί Γκιονούλ, στην Διεύθυνση Αμυντικών Βιομηχανιών. Στην ανακοίνωση που έκανε ο υπουργός Άμυνας Βετζντί Γκιονούλ, αναφέρεται πως η άρνηση του Πενταγώνου να παράσχει κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τους κωδικούς πτήσης και του λογισμικού, προκάλεσε την αναστολή της παραγγελίας των 100 αεροπλάνων που προβλεπόταν. Ο Γκιονούλ ανέφερε πως « Στις διαπραγματεύσεις που έγιναν δεν υπήρξε κάποιο ικανοποιητικό αποτέλεσμα ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε την παραγγελία μας. Η παραγγελία των αεροπλάνων θα επανεκτιμηθεί στην επόμενη σύνοδο του SSİK, ανάλογα με το σημείο στο οποίο θα βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις». Ο Γκιονούλ υπογράμμισε την επιθυμία που υπάρχει για την ¨κατά κάποιο τρόπο¨ πρόσβαση στο λογισμικό. Ανέφερε πως ¨διανύθηκε μεγάλη απόσταση, επιθυμούμε ακόμη περισσότερο.¨
Ζητήθηκαν εκπτώσεις απο τις εταιρίες
Ο Γκιονούλ εστίαζοντας στην άνοδο του κόστους του σχεδίου, ανέφερε πως θα επανεκτιμηθεί πλήρως αργότερα. Σχετικά με την αγορά 109 ελικοπτέρων γενικής χρήσης για τις ανάγκες των ΤΕΔ ο Γκιονούλ είπε πως δεν υπήρξε κάποιο αποτέλεσμα στον διαγωνισμό, καθώς υπήρξε κάποια προσέγγιση στο θέμα της τιμής, αλλά όχι η επιθυμητή. Ο Βετζντί Γκιονούλ είπε πως θα υπάρξει οριστικό αποτέλεσμα μέσα σε ένα μήνα. Από την άλλη ο Γκιονούλ, αναφερόμενος στην αγορά 10 αεροπλάνων Α400Μ για τις μεταφορές του στρατού, στην παραγωγή των οποίων θα έχει ρόλο και η Τουρκία, είπε πως θα πληρωθούνε έξτρα 111 εκ. ευρώ."
(Mτφ tourkikanea.gr)
Πηγή:
www.enkripto.com
ΑΝΑΛΥΣΗ: Διπλωματική λύση ή ποντάρισμα στους εξεγερμένους στη Λιβύη;
Ενώ εκπονούν σχέδιο διπλωματικής λύσης, οι εξελίξεις στο έδαφος αφήνουν περιθώριο για δεύτερες σκέψεις.
Κάποιες προωθήσεις των εξεγερμένων σε σημαντικές πόλεις της Λιβύης οδήγησαν πολλά μέλη της συμμαχίας των χωρών που επιβάλλουν τη Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων να σκεφτούν αυτό που το «defencepoint.gr» ανέφερε σε ανάλυσή του τις προηγούμενες ημέρες: Το πρότυπο του Αφγανιστάν, όπου η αεροπορική κάλυψη έδωσε τη δυνατότητα στις δυνάμεις της Βόρειας Συμμαχίας να κατισχύσουν των Ταλιμπάν και να εισέλθουν θριαμβευτές στην Καμπούλ.
Εν ολίγοις, πολλοί έχουν οδηγηθεί στο να πιστέψουν ότι η αεροπορική «ομπρέλα» που θα καθηλώνει τις δυνάμεις του Καντάφι και θα δίνει την ευκαιρία προελάσεων στους αντικαθεστωτικούς, ίσως οδηγήσει στην κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι.
Ωστόσο, ο Νικολά Σαρκοζί, σε συνεργασία με τον Βρετανό ομόλογό του Ντέιβιντ Κάμερον, αναμένεται να παρουσιάσουν σχέδιο διπλωματικής διευθέτησης της κρίσης, πριν την προγραμματισμένη διεθνή διάσκεψη για το θέμα της Λιβύης, η οποία είναι προγραμματισμένη να διεξαχθεί στις 29 Μαρτίου στο Λονδίνο.
Η κατάθεση ενός τέτοιου σχεδίου αφενός αποτελεί την πρώτη ουσιαστική κίνηση αναζήτησης διεξόδου από το σημερινό αδιέξοδο. Και λέμε αδιέξοδο όχι από στρατιωτικής απόψεως, αλλά λόγω του διχασμού που η υπόθεση της Λιβύης έχει προκαλέσει στους κόλπους του ΝΑΤΟ, παρά την ανάληψη του επιχειρησιακού ελέγχου από το ΝΑΤΟ. Για το λόγο αυτό οι Σαρκοζί και Κάμερον δηλώνουν ότι ευελπιστούν πως με το σχέδιο θα συνταχθεί και η Γερμανία, η ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης η οποία έχει αποστασιοποιηθεί πλήρως από τους χειρισμούς Γάλλων και Βρετανών.
Είναι όμως αδιέξοδο και από οικονομικής απόψεως αφού το κόστος που συνεπάγεται κάθε μέρα επιχειρήσεων αποτελεί τρομακτική επιβάρυνση στους ήδη πιεσμένους – εν μέσω οικονομικής κρίης – προϋπολογισμούς των χωρών.
Τα προβλήματα για όσους εξακολουθούν να υποστηρίζουν τη στρατιωτική διευθέτηση της κατάστασης είναι δύο: Αφενός το ότι η στρατηγική τους δεν πρόκειται να δουλέψει εάν οι δυνάμεις του Καντάφι κατορθώσουν να αποκτήσουν επαφή με τους αντικαθεστωτικούς. Διότι αυτό που παραλείπουν να αναφέρουν οι υποστηρικτές αυτής της επιλογής, είναι ότι η όποια προέλαση των αντικαθεστωτικών έχει πραγματοποιηθεί όχι μετά από κάποια σοβαρή σύγκρουση με τις δυνάμεις του Καντάφι, αλλά λόγω της προστασίας που τους παρέχουν οι συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις.
Όπως όμως αναφέραμε, η σύγκρουση εντός αστικού περιβάλλοντος είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση, κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται απλώς θα αντιμετωπίσει απρόβλεπτες – γι’ αυτόν – καταστάσεις οι οποίες θα ανατρέψουν τους ουτοπικούς επιχειρησιακούς του σχεδιασμούς.
Αφετέρου, θα χρεωθούν την απώλεια της σημαντικής ευκαιρίας να προχωρήσουν στη διπλωματική διευθέτηση της υπόθεσης, τη στιγμή που ο αντίπαλός τους βρίσκεται σε δύσκολη από στρατιωτικής άποψης θέση. Άρα, το κίνητρό του να συμβιβαστεί και να είναι πιο δεκτικός σε όσα θα τεθούν ως όροι από τη διεθνή συμμαχία και τους αντικαθεστωτικούς είναι ισχυρό, κάτι που θα αναστραφεί εάν παρουσιαστεί αδυναμία των αντιπάλων του να επιβάλλουν στρατιωτικά τετελεσμένα.
Αυτό που θα μπορούσε να ανατρέψει τον παραπάνω συλλογισμό είναι το ενδεχόμενο σταδιακής απώλειας του ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων της Λιβύης από τον Καντάφι. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον στρατηγό στην απόφαση να επιχειρήσει να λύσει τον «γόρδιο δεσμό» και γιατί όχι, να σώσει πάνω από όλα τον εαυτό του, εξασφαλίζοντας ενδεχομένως και ρόλο στην επόμενη ημέρα της χώρας.
Εξάλλου, οι πληροφορίες που θέλουν την οικογένειας Καντάφι να συζητά το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της Λιβύης για κάποια χώρα του εξωτερικού, υπό την προϋπόθεση ότι θα δοθούν εγγυήσεις μη δίωξης και φυσικά πρόσβαση σε ένα σοβαρό μέρος της οικογενειακής (λέμε τώρα…) περιουσίας, μπορεί να αληθεύουν, μπορεί όμως και να αποτελούν επιχείρηση παραπληροφόρησης με σκοπό την απαξίωση του Καντάφι στα μάτια των Λίβυων, προσδοκώντας το να κινηθούν εναντίον του αυτοί που σήμερα τον υποστηρίζουν.
Ακόμη όμως κι εάν αυτό δεν θα πετύχει και μόνον το ενδεχόμενο να συμβεί, είναι πιθανό να κάνει τον Καντάφι να μην αντιμετωπίσει αρνητικά το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της χώρας, φέρνοντας πιο κοντά τη λύση που επιθυμεί η διεθνής συμμαχία.
Στο πλαίσιο αυτό, η είδηση που κυκλοφόρησε ότι δυνάμεις της Αλ Κάιντα στην περιοχή έχουν κατορθώσει να αποσπάσουν από τις αποθήκες οπλισμούς των λιβυκών Ενόπλων Δυνάμεων σημαντικό αριθμό αντιαεροπορικών συστημάτων είναι πράγματι εφιαλτική. Πρόκειται για μια ακόμη επιβεβαίωση όσων υποστήριζε ο Καντάφι και ο διάδοχος και γιος του, Σάιφ Αλ Ισλάμ σε δημόσιες παρεμβάσεις στα δυτικά ΜΜΕ ή σε ομιλίες στη Λιβύη, ότι η δράση της Αλ Κάιντα στη Βόρεια Αφρική αποτελεί ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα και πως η απομάκρυνσή του από την εξουσία θα ευνοήσει την περαιτέρω ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού και της τρομοκρατίας.
Θυμίζουμε, ότι η British Airways πρόσθεσε τουλάχιστον μία ώρα επιπλέον ταξιδιού στο δρομολόγιο από το Λονδίνο στο Ισλαμαμπάντ, την πρωτεύουσα του Πακιστάν, όταν οι υπηρεσίες πληροφοριών προειδοποίησαν ότι ισλαμιστές που διέθεταν αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger σκόπευαν να τους χρησιμοποιήσουν εναντίον πτήσεων πολιτικών αεροσκαφών. Και πολλά όρη στην περιοχή έχουν πάνω από 6.000 μέτρα υψόμετρο, άρα η επίθεση δεν θα χρειαζόταν καν να γίνει… από τα πεδινά.
Τώρα, είναι πιθανό τέτοιο πρόβλημα να αντιμετωπιστεί τα επόμενα χρόνια στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής, ενώ η απειλή θα αφορά και πτήσεις που θα χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο πάνω από τη Μεσόγειο. Κι εάν τα ύψη στα οποία πετούν τα αεροσκάφη που έρχονται π.χ. από τις Ηνωμένες Πολιτείες τα προστατεύουν, ο κίνδυνος που θα αντιμετωπίζουν πολιτικά αεροσκάφη που απογειώνονται από αεροδρόμια μεγάλων πόλεων της Βόρειας Αφρικής θα είναι τεράστιος.
Εκτός κι αν κάποιοι το δουν ως θετική εξέλιξη λόγω της αγοράς που θα ανθήσει, αυτής των συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου – αυτοπροστασίας… Αστειευμένοι το είπαμε…
Εν ολίγοις, πολλοί έχουν οδηγηθεί στο να πιστέψουν ότι η αεροπορική «ομπρέλα» που θα καθηλώνει τις δυνάμεις του Καντάφι και θα δίνει την ευκαιρία προελάσεων στους αντικαθεστωτικούς, ίσως οδηγήσει στην κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι.
Ωστόσο, ο Νικολά Σαρκοζί, σε συνεργασία με τον Βρετανό ομόλογό του Ντέιβιντ Κάμερον, αναμένεται να παρουσιάσουν σχέδιο διπλωματικής διευθέτησης της κρίσης, πριν την προγραμματισμένη διεθνή διάσκεψη για το θέμα της Λιβύης, η οποία είναι προγραμματισμένη να διεξαχθεί στις 29 Μαρτίου στο Λονδίνο.
Η κατάθεση ενός τέτοιου σχεδίου αφενός αποτελεί την πρώτη ουσιαστική κίνηση αναζήτησης διεξόδου από το σημερινό αδιέξοδο. Και λέμε αδιέξοδο όχι από στρατιωτικής απόψεως, αλλά λόγω του διχασμού που η υπόθεση της Λιβύης έχει προκαλέσει στους κόλπους του ΝΑΤΟ, παρά την ανάληψη του επιχειρησιακού ελέγχου από το ΝΑΤΟ. Για το λόγο αυτό οι Σαρκοζί και Κάμερον δηλώνουν ότι ευελπιστούν πως με το σχέδιο θα συνταχθεί και η Γερμανία, η ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης η οποία έχει αποστασιοποιηθεί πλήρως από τους χειρισμούς Γάλλων και Βρετανών.
Είναι όμως αδιέξοδο και από οικονομικής απόψεως αφού το κόστος που συνεπάγεται κάθε μέρα επιχειρήσεων αποτελεί τρομακτική επιβάρυνση στους ήδη πιεσμένους – εν μέσω οικονομικής κρίης – προϋπολογισμούς των χωρών.
Τα προβλήματα για όσους εξακολουθούν να υποστηρίζουν τη στρατιωτική διευθέτηση της κατάστασης είναι δύο: Αφενός το ότι η στρατηγική τους δεν πρόκειται να δουλέψει εάν οι δυνάμεις του Καντάφι κατορθώσουν να αποκτήσουν επαφή με τους αντικαθεστωτικούς. Διότι αυτό που παραλείπουν να αναφέρουν οι υποστηρικτές αυτής της επιλογής, είναι ότι η όποια προέλαση των αντικαθεστωτικών έχει πραγματοποιηθεί όχι μετά από κάποια σοβαρή σύγκρουση με τις δυνάμεις του Καντάφι, αλλά λόγω της προστασίας που τους παρέχουν οι συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις.
Όπως όμως αναφέραμε, η σύγκρουση εντός αστικού περιβάλλοντος είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση, κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται απλώς θα αντιμετωπίσει απρόβλεπτες – γι’ αυτόν – καταστάσεις οι οποίες θα ανατρέψουν τους ουτοπικούς επιχειρησιακούς του σχεδιασμούς.
Αφετέρου, θα χρεωθούν την απώλεια της σημαντικής ευκαιρίας να προχωρήσουν στη διπλωματική διευθέτηση της υπόθεσης, τη στιγμή που ο αντίπαλός τους βρίσκεται σε δύσκολη από στρατιωτικής άποψης θέση. Άρα, το κίνητρό του να συμβιβαστεί και να είναι πιο δεκτικός σε όσα θα τεθούν ως όροι από τη διεθνή συμμαχία και τους αντικαθεστωτικούς είναι ισχυρό, κάτι που θα αναστραφεί εάν παρουσιαστεί αδυναμία των αντιπάλων του να επιβάλλουν στρατιωτικά τετελεσμένα.
Αυτό που θα μπορούσε να ανατρέψει τον παραπάνω συλλογισμό είναι το ενδεχόμενο σταδιακής απώλειας του ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων της Λιβύης από τον Καντάφι. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον στρατηγό στην απόφαση να επιχειρήσει να λύσει τον «γόρδιο δεσμό» και γιατί όχι, να σώσει πάνω από όλα τον εαυτό του, εξασφαλίζοντας ενδεχομένως και ρόλο στην επόμενη ημέρα της χώρας.
Εξάλλου, οι πληροφορίες που θέλουν την οικογένειας Καντάφι να συζητά το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της Λιβύης για κάποια χώρα του εξωτερικού, υπό την προϋπόθεση ότι θα δοθούν εγγυήσεις μη δίωξης και φυσικά πρόσβαση σε ένα σοβαρό μέρος της οικογενειακής (λέμε τώρα…) περιουσίας, μπορεί να αληθεύουν, μπορεί όμως και να αποτελούν επιχείρηση παραπληροφόρησης με σκοπό την απαξίωση του Καντάφι στα μάτια των Λίβυων, προσδοκώντας το να κινηθούν εναντίον του αυτοί που σήμερα τον υποστηρίζουν.
Ακόμη όμως κι εάν αυτό δεν θα πετύχει και μόνον το ενδεχόμενο να συμβεί, είναι πιθανό να κάνει τον Καντάφι να μην αντιμετωπίσει αρνητικά το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της χώρας, φέρνοντας πιο κοντά τη λύση που επιθυμεί η διεθνής συμμαχία.
Στο πλαίσιο αυτό, η είδηση που κυκλοφόρησε ότι δυνάμεις της Αλ Κάιντα στην περιοχή έχουν κατορθώσει να αποσπάσουν από τις αποθήκες οπλισμούς των λιβυκών Ενόπλων Δυνάμεων σημαντικό αριθμό αντιαεροπορικών συστημάτων είναι πράγματι εφιαλτική. Πρόκειται για μια ακόμη επιβεβαίωση όσων υποστήριζε ο Καντάφι και ο διάδοχος και γιος του, Σάιφ Αλ Ισλάμ σε δημόσιες παρεμβάσεις στα δυτικά ΜΜΕ ή σε ομιλίες στη Λιβύη, ότι η δράση της Αλ Κάιντα στη Βόρεια Αφρική αποτελεί ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα και πως η απομάκρυνσή του από την εξουσία θα ευνοήσει την περαιτέρω ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού και της τρομοκρατίας.
Θυμίζουμε, ότι η British Airways πρόσθεσε τουλάχιστον μία ώρα επιπλέον ταξιδιού στο δρομολόγιο από το Λονδίνο στο Ισλαμαμπάντ, την πρωτεύουσα του Πακιστάν, όταν οι υπηρεσίες πληροφοριών προειδοποίησαν ότι ισλαμιστές που διέθεταν αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger σκόπευαν να τους χρησιμοποιήσουν εναντίον πτήσεων πολιτικών αεροσκαφών. Και πολλά όρη στην περιοχή έχουν πάνω από 6.000 μέτρα υψόμετρο, άρα η επίθεση δεν θα χρειαζόταν καν να γίνει… από τα πεδινά.
Τώρα, είναι πιθανό τέτοιο πρόβλημα να αντιμετωπιστεί τα επόμενα χρόνια στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής, ενώ η απειλή θα αφορά και πτήσεις που θα χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο πάνω από τη Μεσόγειο. Κι εάν τα ύψη στα οποία πετούν τα αεροσκάφη που έρχονται π.χ. από τις Ηνωμένες Πολιτείες τα προστατεύουν, ο κίνδυνος που θα αντιμετωπίζουν πολιτικά αεροσκάφη που απογειώνονται από αεροδρόμια μεγάλων πόλεων της Βόρειας Αφρικής θα είναι τεράστιος.
Εκτός κι αν κάποιοι το δουν ως θετική εξέλιξη λόγω της αγοράς που θα ανθήσει, αυτής των συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου – αυτοπροστασίας… Αστειευμένοι το είπαμε…
Πηγή:
www.defencepoint.grWikiLeaks: Τα «τυφλά» F-16 και οι πιέσεις για τα εξοπλιστικά
Το Μάρτιο του 2000 ο τότε υπουργός Άμυνας, Άκης Τσοχατζόπουλος υπογράφει την παραγγελία για 60 (Peace Xenia III) F-16 στην τιμή των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τα αεροσκάφη είναι της αμερικάνικης εταιρείας Locκhead Martin ενώ το σύστημα αυτοπροστασίας είναι μίας άλλης αμερικανικής εταιρείας, της Raytheon. Τα αεροσκάφη παραλαμβάνονται το 2003 και από την αρχή το σύστημα αυτοπροστασίας τους δεν λειτουργεί. Το σύστημα αυτοπροστασίας στα μαχητικά αεροσκάφη θεωρείται απολύτως απαραίτητο, καθώς χωρίς αυτό, το αεροσκάφος δεν έχει κανένα τρόπο να προστατευθεί ή να αντιμετωπίσει οποιουδήποτε είδους επίθεση, και είναι – όπως χαρακτηριστικά ονομάζεται – τυφλό.
Εννιά χρόνια μετά από την παραγγελία το πρόβλημα με το σύστημα αυτοπροστασίας των F-16 φαίνεται σύμφωνα με την ίδια σειρά τηλεγραφημάτων να μην έχει λυθεί ακόμη. Έτσι, τα «τυφλά F16» είναι από τα πρώτα θέματα που φαίνεται να συζητά ο νέος Υπουργός Αμύνης, Ευάγγελος Βενιζέλος με τον Αμερικανό πρέσβη Σπέκχαρντ. Στο τηλεγράφημα της 4ης Νοεμβρίου του 2009 ο αμερικανός πρέσβης ενημερώνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για «τα παράπονα» του Υπουργού Αμύνης σε σχέση με την λειτουργία των F-16. «Ο υπουργός παραπονιέται για ένα πρόβλημα που έχουν το σύστημα αυτοπροστασίας στο Peace Xenia III F-16 και ότι οι αμερικανικές εταιρείες πρέπει να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθηνή», γράφει ο Σπέκχαρντ σημειώνοντας δίπλα σε παρένθεση, ότι το πρόβλημα προέκυψε λόγω παγωμένων διαπραγματεύσεων μεταξύ της αμερικανικής εταιρείας Raytheon και του ελληνικού υπουργείο Άμυνας, κι έτσι «κανένα από τα αεροσκάφη δεν έχει εγκατεστημένο το σύστημα αυτοπροστασίας».
Ένα μήνα αργότερα, ο Βενιζέλος επισκέπτεται ξανά τον Αμερικανό πρέσβη για το ίδιο θέμα. Στο τηλεγράφημα 09ATHENS1605 που έπεται της συνάντησης, ο Βενιζέλος φαίνεται να επαναλαμβάνει στον πρέσβη ότι το φταίξιμο είναι της αμερικανικής εταιρεία Raytheon, αλλά αυτή τη φορά ζητά και την βοήθειά του προς επίλυση της διαφοράς. Στο περιθώριο της συνάντησης ο πρέσβης ρωτά τον Βενιζέλο και για τα δημοσιεύματα που τον φέρουν να έχει αποφασίσει αγορά Eurofighter για να καλύψει τις ανάγκες σε μαχητικά αεροσκάφη νέας γενιάς. «Μην ακούτε αυτά που γράφονται γιατί είναι ανακριβή» απαντά ο Βενιζέλος στον Σπέκχαρντ, διαβεβαιώνοντας τον ότι δεν έχει πάρει «καμία απόφαση ακόμα».
Ο πρέσβης κλείνει το τηλεγράφημα με ένα προσωπικό σχόλιο. «Η συναλλαγή μεταξύ της Raytheon και της Ελληνικής κυβέρνησης είναι απευθείας εμπορική και όχι διακρατική», έτσι, συνεχίζει ο πρέσβης, οι εναλλακτικές της αμερικανικής
πηγή:
www.skai.gr
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
ΑΝΑΛΥΣΗ: Υπάρχει ρόλος για την Ελλάδα; Προς «τελική λύση» στη Μέση Ανατολή;
Με την ευκαιρία της εθνικής εορτής της 25ης Μαρτίου, ο Αμερικανός πρόεδρος τηλεφώνησε στον Έλληνα πρωθυπουργό, όπου συζητήθηκαν οι περιφερειακές εξελίξεις…
Αυτά που διέρρευσαν ήταν ότι ο Μπάρακ Ομπάμα ευχαρίστησε τον Γιώργο Παπανδρέου για την αλληλεγγύη και τη βοήθεια που επιδεικνύει η Ελλάδα απέναντι στους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ αναφορικά με το ζήτημα που έχει προκύψει στη Λιβύη.
Η αλήθεια είναι ότι οι μαζικές «διευκολύνσεις» που παρέχει η Ελλάδα στις δυνάμεις ΝΑΤΟϊκών και μη χωρών οι οποίες καταφθάνουν στην περιοχή με σκοπό να λάβουν μέρος στην επιβολή της Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων υπεράνω της Λιβύης, είναι όντως σημαντική συνδρομή.
Υπενθυμίζεται ότι σειρά χωρών, από τη Γαλλία, τη Νορβηγία και το Βέλγιο, μέχρι το μακρινό Κατάρ από τον Περσικό Κόλπο, έχουν βρει στις ελληνικές αεροπορικές βάσεις συνθήκες καλύτερες από αυτές που έχουν συνηθίσει στα δικά τους αεροδρόμια. Ο επαγγελματισμός του προσωπικού που στελεχώνει τις ελληνικές μονάδες έχει προκαλέσει εξαιρετικές εντυπώσεις, ενώ διαβιβάζει προς όλους το μήνυμα ότι μπορεί η χώρα να μαστίζεται από μια πρωτοφανή κρίση και να έχει περικόψει μέχρι σημείου… εξαφάνισης τις εξοπλιστικές δαπάνες, ωστόσο, όποιος θεωρήσει πως είναι «απροστάτευτη» θα έχει διαπράξει κολοσσιαίο στρατηγικό σφάλμα.
Ο Ομπάμα συζήτησε με τον Παπανδρέου το σύνολο των εξελίξεων στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή και φέρεται να έμεινε ικανοποιημένος από τις απαντήσεις που έλαβε σχετικά με το σκεπτικό της ελληνικής πολιτικής στο ζήτημα.
Οι δυο ηγέτες συμφώνησαν να συνεχίσουν τη στενή συνεργασία και ανανέωσαν το ραντεβού τους σε περίπτωση που απαιτηθεί από τις εξελίξεις.
Η συνομιλία αυτή έχει ξεχωριστή σημασία δεδομένων των τελευταίων εξελίξεων στη ευρύτερη περιοχή και την ενεργό εμπλοκή της Τουρκίας στις επιχειρήσεις, αφού όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι ικανοποιήθηκαν οι απαιτήσεις τους. Όπως έγινε γνωστό το ΝΑΤΟϊκό αεροπορικό στρατηγείο της Σμύρνης ανέλαβε τον επιχειρησιακό έλεγχο της επιβολής Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων, κάτι που μπορεί να θεωρηθεί ότι αναβαθμίζει τον τουρκικό ρόλο στην περιοχή, τουλάχιστον για όσο διάστημα θα διαρκέσει η εμπλοκή στη Λιβύη.
Η αλήθεια είναι ότι οι μαζικές «διευκολύνσεις» που παρέχει η Ελλάδα στις δυνάμεις ΝΑΤΟϊκών και μη χωρών οι οποίες καταφθάνουν στην περιοχή με σκοπό να λάβουν μέρος στην επιβολή της Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων υπεράνω της Λιβύης, είναι όντως σημαντική συνδρομή.
Υπενθυμίζεται ότι σειρά χωρών, από τη Γαλλία, τη Νορβηγία και το Βέλγιο, μέχρι το μακρινό Κατάρ από τον Περσικό Κόλπο, έχουν βρει στις ελληνικές αεροπορικές βάσεις συνθήκες καλύτερες από αυτές που έχουν συνηθίσει στα δικά τους αεροδρόμια. Ο επαγγελματισμός του προσωπικού που στελεχώνει τις ελληνικές μονάδες έχει προκαλέσει εξαιρετικές εντυπώσεις, ενώ διαβιβάζει προς όλους το μήνυμα ότι μπορεί η χώρα να μαστίζεται από μια πρωτοφανή κρίση και να έχει περικόψει μέχρι σημείου… εξαφάνισης τις εξοπλιστικές δαπάνες, ωστόσο, όποιος θεωρήσει πως είναι «απροστάτευτη» θα έχει διαπράξει κολοσσιαίο στρατηγικό σφάλμα.
Ο Ομπάμα συζήτησε με τον Παπανδρέου το σύνολο των εξελίξεων στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή και φέρεται να έμεινε ικανοποιημένος από τις απαντήσεις που έλαβε σχετικά με το σκεπτικό της ελληνικής πολιτικής στο ζήτημα.
Οι δυο ηγέτες συμφώνησαν να συνεχίσουν τη στενή συνεργασία και ανανέωσαν το ραντεβού τους σε περίπτωση που απαιτηθεί από τις εξελίξεις.
Η συνομιλία αυτή έχει ξεχωριστή σημασία δεδομένων των τελευταίων εξελίξεων στη ευρύτερη περιοχή και την ενεργό εμπλοκή της Τουρκίας στις επιχειρήσεις, αφού όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι ικανοποιήθηκαν οι απαιτήσεις τους. Όπως έγινε γνωστό το ΝΑΤΟϊκό αεροπορικό στρατηγείο της Σμύρνης ανέλαβε τον επιχειρησιακό έλεγχο της επιβολής Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων, κάτι που μπορεί να θεωρηθεί ότι αναβαθμίζει τον τουρκικό ρόλο στην περιοχή, τουλάχιστον για όσο διάστημα θα διαρκέσει η εμπλοκή στη Λιβύη.
Η κλιμάκωση...
Ωστόσο, δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι η κατάσταση στη Μέση Ανατολή τείνει να τεθεί εκτός ελέγχου: Η πιθανότητα να ξεσπάσουν συγκρούσεις στη Λωρίδα της Γάζας είναι εξαιρετικά αυξημένη. Ο Νετανιάχου δήλωσε ανοιχτά ότι η χώρα του είναι έτοιμη να απαντήσει με «πλήρη ισχύ» (with full force) στην έξαρση των πυραυλικών επιθέσεων από τη Γάζα προς αστικά κέντρα του Ισραήλ. Δεν είναι όμως μόνο το παλαιστινιακό πρόβλημα.
Στη Συρία η αναταραχή συνεχίζεται και παρότι θα ήταν εξαιρετικά πρόωρο να εκτιμήσει κανείς ότι κινδυνεύει το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ, δεν μπορεί παρά να ανησυχήσει για το τι μέλλει γενέσθαι. Το αίτημα για εκδημοκρατισμό που έχει διασπαρθεί από άκρου σ’ άκρον στη Μέση Ανατολή, αλλού πιο αυθόρμητα και αλλού υποκινούμενο, κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα ισορροπίες δεκαετιών.
Ακόμα κι αν ένα καθεστώς θεωρείται μη φιλικό αλλά έχει εξευρεθεί ένα Modus Vivendi συνύπαρξης με τη Δύση, αυτό θεωρείται από πολλούς – όχι παράλογα – ως προτιμότερο από το ενδεχόμενο ανόδου στην εξουσία ανεξέλεγκτων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες υπό το βάρος των προβλημάτων και των αδιεξόδων θα βρουν διέξοδο προς τον ισλαμισμό με σκοπό να διατηρήσουν υπό έλεγχο τις κοινωνίες και να αποσπάσουν την προσοχή τους από τα κοινωνικά προβλήματα. Όχι πως αυτό δε συμβαίνει με τα σημερινά καθεστώτα, ωστόσο, η πάροδος του χρόνου έχει βοηθήσει στο να δημιουργηθούν δικλείδες ασφαλείας με τη μορφή καναλιών επικοινωνίας, τα οποία λειτουργούν ως «μαξιλάρι» απορρόφησης των κραδασμών σε περίπτωση που εκτραχυνθεί η κατάσταση.
Για να επιστρέψουμε στη Συρία, δεν είναι μυστικό πλέον ότι το καθεστώς συζητάει στο παρασκήνιο με τους Ισραηλινούς, όχι για να «ξεπουλήσει τα εθνικά του δίκαια» που θα κατηγορούσαν ορισμένοι, αλλά για να επιτύχει την επιστροφή των Υψωμάτων του Γκολάν τα οποία απώλεσε στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το 1967. Είναι προφανές ότι είναι ένα δύσκολο θέμα και οι διαπραγματεύσεις πολύπλοκες. Οι Σύριοι θα πρέπει να δώσουν ανταλλάγματα, υπό τη μορφή εγγυήσεων εγκατάλειψης συγκεκριμένης πολιτικής που υπονομεύει τη σταθερότητα στην περιοχή.
Η Συρία αποτελεί τον «κρίκο της αλυσίδας» που συνδέει το σιιτικό Ιράν με την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του δίνει πρόσβαση στη σιιτική Χεζμπολάχ (το μακρύ χέρι της Τεχεράνης στην περιοχή και όχι μόνο, αφού στελέχη της εντοπίστηκαν να συμμετάσχουν σε… δραστηριότητες ακόμα και στο Μπαχρέιν!), αλλά και στη Χαμάς, στη Γάζα. Με τον εξοπλισμό των οργανώσεων αυτών, η Τεχεράνη επιχειρεί να τις αξιοποιήσει στο πλαίσιο της αποτρεπτικής της στρατηγικής απέναντι στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ, στην προσπάθεια να αποφύγει στρατιωτικό πλήγμα εναντίον της, με αφορμή το πυρηνικό της πρόγραμμα. Έχει κατορθώσει να δημιουργήσει σταδιακά την αίσθηση αξιόπιστης απειλής, ότι σε περίπτωση που δεχθεί στρατιωτικό πλήγμα από τις ΗΠΑ ή/και το Ισραήλ, τότε η περιοχή θα τυλιχτεί στις φλόγες, αφού Χεζμπολάχ και Χαμάς θα ανοίξουν δύο επιπρόσθετα μέτωπα στο εβραϊκό κράτος. Τα ευρήματα στο πλοίο «ΒΙΚΤΟΡΙΑ», τα υψηλής – κινεζικής και όχι μόνο – τεχνολογίας οπλικά συστήματα που κατασχέθηκαν (π.χ. ο κινεζικής κατασκευή πύραυλος ο οποίος στα χέρια της Χεζμπολάχ είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή ισραηλινού πολεμικού πλοίου) προορίζονταν για τις δυνάμεις της Χαμάς, αναβαθμίζοντας δραματικά τις στρατιωτικές-φονικές της ικανότητες.
Την ίδια στιγμή, η δραστηριότητα του Ιράν στην υπονόμευση των σουνιτικών καθεστώτων στη Μέση Ανατολή – συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η κατάσταση αυτή προκαλεί τον φόβο ξεσπάσματος σύγκρουσης ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία («προστάτιδα» των σουνιτών) και το σιιτικό Ιράν. Η κατάσταση στο Μπαχρέιν και στην Υεμένη, έχουν έντονη «οσμή» της σύγκρουσης ανάμεσα στις δύο ηγέτιδες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής.
Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε πρόσφατη δήλωση της γαλλικής ηγεσίας ότι όσα γίνονται στη Λιβύη θα μπορούσαν να αφορούν και άλλες περιοχές στη Μέση Ανατολή, σε μια σαφή αναφορά σε θεωρούμενους ως συμμάχους της Τεχεράνης, ή το ακόμη και το Ιράν το ίδιο. Πόσο δύσκολο θα ήταν στις σημερινές συνθήκες να αποφασιστεί η εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ, ενός μη κρατικού δρώντα ο οποίος περιπλέκει τόσο πολύ τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή; Μήπως σε αυτή την περίπτωση το πλήγμα θα ήταν επί της ουσίας εναντίον του Ιράν; Μήπως εάν το Ιράν επιχειρούσε να βοηθήσει θα δεχόταν κι αυτό συντριπτική στρατιωτική επίθεση; Πόσο πρέπει να μας τρομάζει η απειλή εκτόξευσης της τιμής του πετρελαίου με το κλείσιμο των Στενών του Χορμούζ από τους Ιρανούς Φρουρούς της Επανάστασης (Pasdaran); Μέχρι πότε θα γίνεται ανεκτός ο συγκεκριμένος εκβιασμός, εάν δεν διαφαίνονται βήματα πολιτικής διευθέτησης των αντιθέσεων; Μήπως τελικά η σύγκρουση και σε αυτή την περιοχή αρχίζει να λαμβάνει χαρακτηριστικά νομοτελειακής εξέλιξης;
Και να συνεχίσουμε τα ερωτήματα: Οι ταραχές στη Συρία, οι αντίστοιχες μικρότερου μεγέθους μέχρι στιγμής στην Ιορδανία, τα προβλήματα στην Αίγυπτο και την Υεμένη, μήπως μας έχουν κάνει να ξεχνάμε ότι πριν λίγους μήνες αντίστοιχες κινητοποιήσεις στο Ιράν είχαν καταλήξει με τη βίαιη κατάπνιξη κάθε αντιπολιτευόμενης φωνής από το καθεστώς; Για ποιο λόγο θεωρούμε ότι το Ιράν δεν θα «μολυνθεί» από τον «ιό» των εξεγέρσεων; Μήπως η Δύση δεν έχει την πολυτέλεια να σφυρίζει αδιάφορα δεδομένου του προηγουμένου που δημιουργείται στη Λιβύη;
Να υπενθυμίσουμε ότι η προαναφερθείσα τοποθέτηση της γαλλικής ηγεσίας προκάλεσε την αντίδραση της Γερμανίας, με τον υπουργό Εξωτερικών να μιλάει για επικίνδυνες και ολίγον ανεύθυνες δηλώσεις. Ωστόσο, οι δηλώσεις αυτές απηχούσαν πραγματικούς προβληματισμούς που έχουν αρχίσει να ωριμάζουν αναλυτικά στο πλαίσιο του στρατηγικού σχεδιασμού διαφόρων χωρών. Οδεύουμε τελικά σε «τελική λύση» στη Μέση Ανατολή;
Στη Συρία η αναταραχή συνεχίζεται και παρότι θα ήταν εξαιρετικά πρόωρο να εκτιμήσει κανείς ότι κινδυνεύει το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ, δεν μπορεί παρά να ανησυχήσει για το τι μέλλει γενέσθαι. Το αίτημα για εκδημοκρατισμό που έχει διασπαρθεί από άκρου σ’ άκρον στη Μέση Ανατολή, αλλού πιο αυθόρμητα και αλλού υποκινούμενο, κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα ισορροπίες δεκαετιών.
Ακόμα κι αν ένα καθεστώς θεωρείται μη φιλικό αλλά έχει εξευρεθεί ένα Modus Vivendi συνύπαρξης με τη Δύση, αυτό θεωρείται από πολλούς – όχι παράλογα – ως προτιμότερο από το ενδεχόμενο ανόδου στην εξουσία ανεξέλεγκτων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες υπό το βάρος των προβλημάτων και των αδιεξόδων θα βρουν διέξοδο προς τον ισλαμισμό με σκοπό να διατηρήσουν υπό έλεγχο τις κοινωνίες και να αποσπάσουν την προσοχή τους από τα κοινωνικά προβλήματα. Όχι πως αυτό δε συμβαίνει με τα σημερινά καθεστώτα, ωστόσο, η πάροδος του χρόνου έχει βοηθήσει στο να δημιουργηθούν δικλείδες ασφαλείας με τη μορφή καναλιών επικοινωνίας, τα οποία λειτουργούν ως «μαξιλάρι» απορρόφησης των κραδασμών σε περίπτωση που εκτραχυνθεί η κατάσταση.
Για να επιστρέψουμε στη Συρία, δεν είναι μυστικό πλέον ότι το καθεστώς συζητάει στο παρασκήνιο με τους Ισραηλινούς, όχι για να «ξεπουλήσει τα εθνικά του δίκαια» που θα κατηγορούσαν ορισμένοι, αλλά για να επιτύχει την επιστροφή των Υψωμάτων του Γκολάν τα οποία απώλεσε στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το 1967. Είναι προφανές ότι είναι ένα δύσκολο θέμα και οι διαπραγματεύσεις πολύπλοκες. Οι Σύριοι θα πρέπει να δώσουν ανταλλάγματα, υπό τη μορφή εγγυήσεων εγκατάλειψης συγκεκριμένης πολιτικής που υπονομεύει τη σταθερότητα στην περιοχή.
Η Συρία αποτελεί τον «κρίκο της αλυσίδας» που συνδέει το σιιτικό Ιράν με την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του δίνει πρόσβαση στη σιιτική Χεζμπολάχ (το μακρύ χέρι της Τεχεράνης στην περιοχή και όχι μόνο, αφού στελέχη της εντοπίστηκαν να συμμετάσχουν σε… δραστηριότητες ακόμα και στο Μπαχρέιν!), αλλά και στη Χαμάς, στη Γάζα. Με τον εξοπλισμό των οργανώσεων αυτών, η Τεχεράνη επιχειρεί να τις αξιοποιήσει στο πλαίσιο της αποτρεπτικής της στρατηγικής απέναντι στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ, στην προσπάθεια να αποφύγει στρατιωτικό πλήγμα εναντίον της, με αφορμή το πυρηνικό της πρόγραμμα. Έχει κατορθώσει να δημιουργήσει σταδιακά την αίσθηση αξιόπιστης απειλής, ότι σε περίπτωση που δεχθεί στρατιωτικό πλήγμα από τις ΗΠΑ ή/και το Ισραήλ, τότε η περιοχή θα τυλιχτεί στις φλόγες, αφού Χεζμπολάχ και Χαμάς θα ανοίξουν δύο επιπρόσθετα μέτωπα στο εβραϊκό κράτος. Τα ευρήματα στο πλοίο «ΒΙΚΤΟΡΙΑ», τα υψηλής – κινεζικής και όχι μόνο – τεχνολογίας οπλικά συστήματα που κατασχέθηκαν (π.χ. ο κινεζικής κατασκευή πύραυλος ο οποίος στα χέρια της Χεζμπολάχ είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή ισραηλινού πολεμικού πλοίου) προορίζονταν για τις δυνάμεις της Χαμάς, αναβαθμίζοντας δραματικά τις στρατιωτικές-φονικές της ικανότητες.
Την ίδια στιγμή, η δραστηριότητα του Ιράν στην υπονόμευση των σουνιτικών καθεστώτων στη Μέση Ανατολή – συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η κατάσταση αυτή προκαλεί τον φόβο ξεσπάσματος σύγκρουσης ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία («προστάτιδα» των σουνιτών) και το σιιτικό Ιράν. Η κατάσταση στο Μπαχρέιν και στην Υεμένη, έχουν έντονη «οσμή» της σύγκρουσης ανάμεσα στις δύο ηγέτιδες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής.
Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε πρόσφατη δήλωση της γαλλικής ηγεσίας ότι όσα γίνονται στη Λιβύη θα μπορούσαν να αφορούν και άλλες περιοχές στη Μέση Ανατολή, σε μια σαφή αναφορά σε θεωρούμενους ως συμμάχους της Τεχεράνης, ή το ακόμη και το Ιράν το ίδιο. Πόσο δύσκολο θα ήταν στις σημερινές συνθήκες να αποφασιστεί η εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ, ενός μη κρατικού δρώντα ο οποίος περιπλέκει τόσο πολύ τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή; Μήπως σε αυτή την περίπτωση το πλήγμα θα ήταν επί της ουσίας εναντίον του Ιράν; Μήπως εάν το Ιράν επιχειρούσε να βοηθήσει θα δεχόταν κι αυτό συντριπτική στρατιωτική επίθεση; Πόσο πρέπει να μας τρομάζει η απειλή εκτόξευσης της τιμής του πετρελαίου με το κλείσιμο των Στενών του Χορμούζ από τους Ιρανούς Φρουρούς της Επανάστασης (Pasdaran); Μέχρι πότε θα γίνεται ανεκτός ο συγκεκριμένος εκβιασμός, εάν δεν διαφαίνονται βήματα πολιτικής διευθέτησης των αντιθέσεων; Μήπως τελικά η σύγκρουση και σε αυτή την περιοχή αρχίζει να λαμβάνει χαρακτηριστικά νομοτελειακής εξέλιξης;
Και να συνεχίσουμε τα ερωτήματα: Οι ταραχές στη Συρία, οι αντίστοιχες μικρότερου μεγέθους μέχρι στιγμής στην Ιορδανία, τα προβλήματα στην Αίγυπτο και την Υεμένη, μήπως μας έχουν κάνει να ξεχνάμε ότι πριν λίγους μήνες αντίστοιχες κινητοποιήσεις στο Ιράν είχαν καταλήξει με τη βίαιη κατάπνιξη κάθε αντιπολιτευόμενης φωνής από το καθεστώς; Για ποιο λόγο θεωρούμε ότι το Ιράν δεν θα «μολυνθεί» από τον «ιό» των εξεγέρσεων; Μήπως η Δύση δεν έχει την πολυτέλεια να σφυρίζει αδιάφορα δεδομένου του προηγουμένου που δημιουργείται στη Λιβύη;
Να υπενθυμίσουμε ότι η προαναφερθείσα τοποθέτηση της γαλλικής ηγεσίας προκάλεσε την αντίδραση της Γερμανίας, με τον υπουργό Εξωτερικών να μιλάει για επικίνδυνες και ολίγον ανεύθυνες δηλώσεις. Ωστόσο, οι δηλώσεις αυτές απηχούσαν πραγματικούς προβληματισμούς που έχουν αρχίσει να ωριμάζουν αναλυτικά στο πλαίσιο του στρατηγικού σχεδιασμού διαφόρων χωρών. Οδεύουμε τελικά σε «τελική λύση» στη Μέση Ανατολή;
Τα ζητούμενα για την Ελλάδα...
Η ανωτέρω καταγραφή αρκεί για να καταδείξει ότι το περιεχόμενο των συζητήσεων Παπανδρέου – Ομπάμα εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο στρατηγικού προβληματισμού στη Δύση ο οποίος δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει. Ένα βασικό δεδομένο του προβλήματος στο οποίο η Ελλάδα οφείλει να εστιάσει την προσοχή της, είναι ο «ψυχρός πόλεμος» Τουρκίας – Γαλλίας. Η απόδοση του επιχειρησιακού ελέγχου στο αεροπορικό στρατηγείο της Σμύρνης μπορεί να θεωρηθεί νίκη της Άγκυρας, αφού η Γαλλία είχε εκφράσει την προτίμησή της για «διευθυντήριο» το οποίο θα αποτελείται από τους υπουργούς Εξωτερικών των χωρών που συμμετέχουν με δυνάμεις στις επιχειρήσεις. Αυτό θα συσταθεί και θα έχει, υποτίθεται, τον πολιτικό έλεγχο των εξελίξεων, ενώ το αεροπορικό στρατηγείο της Σμύρνης θα ασχοληθεί με το αμιγώς επιχειρησιακό σκέλος.
Καταλήγοντας το παρόν σημείωμα και επιχειρώντας να συνοψίσουμε το τι μπορεί να σημαίνουν οι τελευταίες εξελίξεις για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, επισημαίνουμε τα ακόλουθα:
Η Ελλάδα ΟΦΕΙΛΕΙ να δραστηριοποιηθεί διπλωματικά και να εμπλακεί πολυδιάστατα στις προσπάθειες διευθέτησης. Είναι προφανές ότι η εμπλοκή της Τουρκίας ΔΕΝ αποσκοπεί απλά στην επιδίωξη αναγνώρισής της ως μεγάλης περιφερειακής δύναμης. Αυτός είναι ένας γενικός, αν και στρατηγικός, στόχος. Στα άμεσα ζητήματα που απασχολούν την Άγκυρα εντάσσονται οι ανακαλύψεις κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, μια εξέλιξη η οποία τείνει να την περιθωριοποιήσει, εφόσον ο Δυτικός κόσμος έχει πλέον κάθε κίνητρο να συνταχθεί με τις ελληνικές θέσεις, εφόσον με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται τα σχέδια στο πλαίσιο του σχεδιασμού για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο.
Αυτόν τον υπολογισμό επιχειρεί να επηρεάσει η Τουρκία και να αντιστρέψει την σε βάρος της κατάσταση. Και πάντα, αυτό θα γίνεται με τη χρήση ενός μίγματος κινήτρων και απειλών. Στην περίπτωσή μας τα κίνητρα αφορούν στη Δύση, με την ανάληψη ηγετικού ρόλου στο ζήτημα της Λιβύης και την απόπειρα αντιμετώπισης των Γάλλων, κάτι που δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι «στενοχωρεί» κιόλας τους Αμερικανούς.
Το πρόβλημα είναι ότι οι απειλές αφορούν την Ελλάδα. Και δεν πρόκειται να πάψουν ποτέ. Η Τουρκία, όσο συνεχίζει να πιστεύει ότι είναι… κατά βάθος μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη (για να είμαστε και δίκαιοι, ο στόχος δεν είναι ανέφικτος, υπό προϋποθέσεις) δεν πρόκειται να συναινέσει στον αποκλεισμό της από το μεγάλο ενεργειακό παίγνιο στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, έστω κι αν αυτό συμβαίνει λόγω των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου.
Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, η Τουρκία κάθε λόγο να το αποφεύγει και να το υπονομεύει. Ούτε εμείς είμαστε οι «καλοί», ούτε οι Τούρκοι οι «κακοί». Πρόκειται για ένα κλασικό παίγνιο ισχύος από τα χιλιάδες που έχει καταγράψει η Ιστορία των διεθνών σχέσεων. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι πέφτει θύμα της ίδιας της ρητορικής της!
Εάν δεν αντιληφθούμε ότι το Διεθνές Δίκαιο είναι ένας μόνος πυλώνας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής στρατηγικής, απλά θα έχουμε χάσει το παιχνίδι, πριν καν μπούμε στο γήπεδο… Και δυστυχώς, η πολιτική ανεπάρκεια των κρατούντων και η απαράδεκτη υποβάθμιση της μαχητικής ισχύος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από ΟΛΕΣ τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια με το πρόσχημα της διαφθοράς που οι ίδιες εξέθρεψαν (ενώ το φαινόμενο σε άλλα υπουργεία είναι απείρως χειρότερο, όμως ΒΟΛΕΥΕΙ να στοχοποιείς του «κακούς εξοπλισμούς»), προαναγγέλλει περιπέτειες για τη χώρα…
Καταλήγοντας το παρόν σημείωμα και επιχειρώντας να συνοψίσουμε το τι μπορεί να σημαίνουν οι τελευταίες εξελίξεις για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, επισημαίνουμε τα ακόλουθα:
Η Ελλάδα ΟΦΕΙΛΕΙ να δραστηριοποιηθεί διπλωματικά και να εμπλακεί πολυδιάστατα στις προσπάθειες διευθέτησης. Είναι προφανές ότι η εμπλοκή της Τουρκίας ΔΕΝ αποσκοπεί απλά στην επιδίωξη αναγνώρισής της ως μεγάλης περιφερειακής δύναμης. Αυτός είναι ένας γενικός, αν και στρατηγικός, στόχος. Στα άμεσα ζητήματα που απασχολούν την Άγκυρα εντάσσονται οι ανακαλύψεις κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, μια εξέλιξη η οποία τείνει να την περιθωριοποιήσει, εφόσον ο Δυτικός κόσμος έχει πλέον κάθε κίνητρο να συνταχθεί με τις ελληνικές θέσεις, εφόσον με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται τα σχέδια στο πλαίσιο του σχεδιασμού για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο.
Αυτόν τον υπολογισμό επιχειρεί να επηρεάσει η Τουρκία και να αντιστρέψει την σε βάρος της κατάσταση. Και πάντα, αυτό θα γίνεται με τη χρήση ενός μίγματος κινήτρων και απειλών. Στην περίπτωσή μας τα κίνητρα αφορούν στη Δύση, με την ανάληψη ηγετικού ρόλου στο ζήτημα της Λιβύης και την απόπειρα αντιμετώπισης των Γάλλων, κάτι που δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι «στενοχωρεί» κιόλας τους Αμερικανούς.
Το πρόβλημα είναι ότι οι απειλές αφορούν την Ελλάδα. Και δεν πρόκειται να πάψουν ποτέ. Η Τουρκία, όσο συνεχίζει να πιστεύει ότι είναι… κατά βάθος μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη (για να είμαστε και δίκαιοι, ο στόχος δεν είναι ανέφικτος, υπό προϋποθέσεις) δεν πρόκειται να συναινέσει στον αποκλεισμό της από το μεγάλο ενεργειακό παίγνιο στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, έστω κι αν αυτό συμβαίνει λόγω των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου.
Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, η Τουρκία κάθε λόγο να το αποφεύγει και να το υπονομεύει. Ούτε εμείς είμαστε οι «καλοί», ούτε οι Τούρκοι οι «κακοί». Πρόκειται για ένα κλασικό παίγνιο ισχύος από τα χιλιάδες που έχει καταγράψει η Ιστορία των διεθνών σχέσεων. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι πέφτει θύμα της ίδιας της ρητορικής της!
Εάν δεν αντιληφθούμε ότι το Διεθνές Δίκαιο είναι ένας μόνος πυλώνας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής στρατηγικής, απλά θα έχουμε χάσει το παιχνίδι, πριν καν μπούμε στο γήπεδο… Και δυστυχώς, η πολιτική ανεπάρκεια των κρατούντων και η απαράδεκτη υποβάθμιση της μαχητικής ισχύος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από ΟΛΕΣ τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια με το πρόσχημα της διαφθοράς που οι ίδιες εξέθρεψαν (ενώ το φαινόμενο σε άλλα υπουργεία είναι απείρως χειρότερο, όμως ΒΟΛΕΥΕΙ να στοχοποιείς του «κακούς εξοπλισμούς»), προαναγγέλλει περιπέτειες για τη χώρα…
Πηγή:
Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011
Η Τουρκία αναπτύσσει λογισμικό για τα μαχητικά αεροσκάφη, για πόλεμο με σύμμαχο των ΗΠΑ
Η Τουρκία έχει παγώσει το πρόγραμμα για την αγορά αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-35, για το λόγο ότι το Αμερικανικό Πεντάγωνο αρνείται, όπως άλλωστε αναμένονταν, να παρέχει πρόσβαση στους κωδικούς και τον πηγαίο κώδικα του λογισμικού που προορίζεται για τον έλεγχο των συστημάτων του αεροσκάφους.
Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Genyul έχει δηλώσει ότι οι διαπραγματεύσεις για την αγορά των F-35 δεν έχουν αποδώσει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Ωστόσο, η τουρκική ηγεσία σκοπεύει να συζητήσει μία ακόμη φορά το ενδεχόμενο της σύναψης μιας σύμβασης κατά την επόμενη συνεδρίαση της εκτελιστικής επιτροπής της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με τον υπουργό, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επιτύχει «κάποια πρόοδο» στη μεταφορά τεχνολογίας, αλλά οι «παραχωρήσεις» από τις ΗΠΑ, δεν αρκούν στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει συμφωνήσει να αγοράσει τα αεροσκάφη. Ένα άλλο πρόβλημα είναι αύξηση του κόστους για το πρόγραμμα.
Το κύριο πρόβλημα είναι ότι η τουρκική πλευρά δεν λαμβάνει πρόσβαση στους κωδικούς και τον πηγαίο κώδικα του λογισμικού των συστημάτων του αεροσκάφους. Χωρίς αυτά, οι μηχανικοί στην Τουρκία δεν θα είναι σε θέση να κάνει οποιεσδήποτε αλλαγές στο λογισμικό του μαχητικού. Οι κωδικοί είναι σημαντική παράμετρος, επειδή μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τρίτους να ελέγξουν το αεροσκάφος και να το εντοπίσουν εύκολα.
Στην τελευταί συνεδρίσαση παρέστη και ο Τουρκός πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατηγός Ishyg Koshaner.
Ο στρατηγός Koshaner αποκάλεσε την κατάσταση ως απαράδεκτη και είπε ότι οι συνομιλίες για το F-35 δεν πρέπει να τελειώσουν, όπως έγινε με την προμήθεια των μαχητικών F-16. Όταν το 1980 η Τουρκία συμφώνησε με τις ΗΠΑ για την αγορά του F-16, το Αμερικανικό Πεντάγωνο αρνήθηκε επίσης να παρέχει πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα του λογισμικού, και συμπαραγωγή του αεροσκάφους έλαβε και λαμβάνει χώρα χώρα υπό τον πλήρη έλεγχο των αμερικανικών ειδικών. Προς το παρόν, η Τουρκία αναπτύσσει εθνικό λογισμικό για τα F-16, τα οποία παράγονται στη χώρα μετά από αμερικανική άδεια.
Στην ανάπτυξη του νέου λογισμικού για τα τουρκικά F-16, η Τουρκία θα πρέπει να διαβιβάσει τα στοιχεία στις ΗΠΑ, σχετικά με τις πιθανές εχθρικές και φιλικές χώρες, βάσει των οποίων αναπτύσσεται το λογισμικό για το αεροσκάφος. Ωστόσο, σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, χωρίς τον πηγαίο κώδικα είναι αδύνατο να προσδιοριστεί το τι πραγματικά μπορεί να συμβεί σε έναν μαχητικό, εάν η Τουρκία θα συμμετέχει σε μια σύγκρουση με μια χώρα είναι σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα μαχητικά μπορεί να είναι απολύτως άχρηστσ και πύραυλοι δεν θα εκλαμβάνεται ως απειλή από τα συστήματα αυτοάμυνας του αεροσκάφους.
Πηγή:
fox2magazine
Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Genyul έχει δηλώσει ότι οι διαπραγματεύσεις για την αγορά των F-35 δεν έχουν αποδώσει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Ωστόσο, η τουρκική ηγεσία σκοπεύει να συζητήσει μία ακόμη φορά το ενδεχόμενο της σύναψης μιας σύμβασης κατά την επόμενη συνεδρίαση της εκτελιστικής επιτροπής της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με τον υπουργό, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επιτύχει «κάποια πρόοδο» στη μεταφορά τεχνολογίας, αλλά οι «παραχωρήσεις» από τις ΗΠΑ, δεν αρκούν στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει συμφωνήσει να αγοράσει τα αεροσκάφη. Ένα άλλο πρόβλημα είναι αύξηση του κόστους για το πρόγραμμα.
Το κύριο πρόβλημα είναι ότι η τουρκική πλευρά δεν λαμβάνει πρόσβαση στους κωδικούς και τον πηγαίο κώδικα του λογισμικού των συστημάτων του αεροσκάφους. Χωρίς αυτά, οι μηχανικοί στην Τουρκία δεν θα είναι σε θέση να κάνει οποιεσδήποτε αλλαγές στο λογισμικό του μαχητικού. Οι κωδικοί είναι σημαντική παράμετρος, επειδή μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τρίτους να ελέγξουν το αεροσκάφος και να το εντοπίσουν εύκολα.
Στην τελευταί συνεδρίσαση παρέστη και ο Τουρκός πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατηγός Ishyg Koshaner.
Ο στρατηγός Koshaner αποκάλεσε την κατάσταση ως απαράδεκτη και είπε ότι οι συνομιλίες για το F-35 δεν πρέπει να τελειώσουν, όπως έγινε με την προμήθεια των μαχητικών F-16. Όταν το 1980 η Τουρκία συμφώνησε με τις ΗΠΑ για την αγορά του F-16, το Αμερικανικό Πεντάγωνο αρνήθηκε επίσης να παρέχει πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα του λογισμικού, και συμπαραγωγή του αεροσκάφους έλαβε και λαμβάνει χώρα χώρα υπό τον πλήρη έλεγχο των αμερικανικών ειδικών. Προς το παρόν, η Τουρκία αναπτύσσει εθνικό λογισμικό για τα F-16, τα οποία παράγονται στη χώρα μετά από αμερικανική άδεια.
Στην ανάπτυξη του νέου λογισμικού για τα τουρκικά F-16, η Τουρκία θα πρέπει να διαβιβάσει τα στοιχεία στις ΗΠΑ, σχετικά με τις πιθανές εχθρικές και φιλικές χώρες, βάσει των οποίων αναπτύσσεται το λογισμικό για το αεροσκάφος. Ωστόσο, σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, χωρίς τον πηγαίο κώδικα είναι αδύνατο να προσδιοριστεί το τι πραγματικά μπορεί να συμβεί σε έναν μαχητικό, εάν η Τουρκία θα συμμετέχει σε μια σύγκρουση με μια χώρα είναι σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα μαχητικά μπορεί να είναι απολύτως άχρηστσ και πύραυλοι δεν θα εκλαμβάνεται ως απειλή από τα συστήματα αυτοάμυνας του αεροσκάφους.
Πηγή:
fox2magazine
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)