Ο Αμερικανικός δορυφόρος, οι Illuminati... και άλλες ιστορίες

Διαβάσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον άρθρο γνωστού ιστοχώρου για τον νέο κατασκοπευτικό δορυφόρο των ΗΠΑ, τον Nrol-32. Η νέα διαστημική πλατφόρμα θα χρησιμοποιηθεί για την άντληση πληροφοριών στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, δηλαδή την υποκλοπή τηλεπικοινωνιών (SIGINT-COMINT), με σκοπό την τροφοδότηση των υπηρεσιών πληροφοριών μέσω του National Reconnaissance Office.

Ως εδώ καλά.

Το ιδιαιτέρως ενδιαφέρον μέρος του άρθρου όμως είναι όταν αρχίζει η "ανάλυση" για την εμπλοκή των Illuminati στην υπόθεση του δορυφόρου. Κατά τον συγγραφέα, οι συμβολισμοί της μονάδας και των σημάτων για τις στολές των στελεχών της μονάδας παραπέμπουν σε κλασικά μοτίβα των Illuminati (η πυραμίδα, το μάτι), δίνοντας έναν μυστικιστικό και συνομωσιολογικό τόνο στους στόχους και τη λειτουργία της μονάδας.

Το γεγονός ότι το National Reconnaissance Office ελέγχεται περισσότερο εξονυχιστικά από το αμερικανικό κράτος σε σχέση με οποιαδήποτε ελληνική ή ευρωπαϊκή υπηρεσία πληροφοριών προφανώς δεν έχει σημασία. Επίσης, το γεγονός ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών εν γένει έχουν τύχει στενότερης παρακολούθησης από το εκτελεστικό και το νομοθετικό σώμα των ΗΠΑ (βλέπε περίπτωση Watergate αλλά και τις ΕΔΕ για τα σφάλματα ανάλυσης για τον πόλεμο του Ιράκ) επίσης φαίνεται ότι δεν απασχολεί τον συγγραφέα.

Ας είναι. Επειδή όμως η συνομωσιολογία το μόνο που κάνει είναι να μας αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά και σοβαρά ζητήματα, καλό είναι να καταλαβαίνουμε τι είναι αυτό που βλέπουμε. Και στο συγκεκριμένο ζήτημα, ο αναγνώστης μπορεί να μάθει πολλά ακόμα κι αν δει τη σχετική καταχώρηση στο wikipedia.

Παραθέτουμε το σχετικό λήμμα από το wikipedia:

Annuit cœptis

From Wikipedia, the free encyclopedia

Reverse side of the Great Seal of the United States

Annuit cœptis (in Anglicized Latin pronounced /ˈænjuːɪt ˈsɛptɨs/; in classical Latin, [ˈannwɪt ˈkojptɪs]) is one of two mottos on the reverse side of the Great Seal of the United States. (The second motto is Novus ordo seclorum, and a third, E pluribus unum, appears on the image of the Great Seal on the dollar bill.)^[1] Taken from the Latin words annuo (third-person singular present or perfect annuit), "to nod" or "to approve", and coeptum (plural coepta), "commencement, undertaking", it is literally translated, "He approves (has approved) of the undertakings".^[2]
In 1782, Congress appointed a design artist, William Barton of Philadelphia, to bring a proposal for the national seal.^[3] For the reverse, Barton suggested a thirteen layered pyramid underneath the Eye of Providence. The mottos which Barton chose to accompany the design were Deo Favente ("with God's favor", or more literally, "with God favoring") and Perennis ("Everlasting"). The pyramid and Perennis motto had come from a $50 Continental currency bill designed by Francis Hopkinson.^[4]

Barton's Design with Deo Favente and Perennis

Barton explained that the motto alluded to the Eye of Providence: "Deo favente which alludes to the Eye in the Arms, meant for the Eye of Providence."^[5] For Barton, Deus (God) and The Eye of Providence were the same entity.
When designing the final version of the Great Seal, Charles Thomson (a former Latin teacher) kept the pyramid and eye for the reverse side but replaced the two mottos, using Annuit Cœptis instead of Deo Favente (and Novus Ordo Seclorum instead of Perennis). When he provided his official explanation of the meaning of this motto, he wrote:

"The Eye over it [the pyramid] and the motto Annuit Cœptis allude to the many signal interpositions of providence in favor of the American cause."^[6]

Annuit Cœptis is translated by the U.S. State Department, The U.S. Mint,^[7] and the U.S. Treasury^[8] as "He (God) has favored our undertakings." (brackets in original).^[9]

Detail of the US one-dollar bill

Annuit cœptis and the other motto on the reverse of the Great Seal, Novus ordo seclorum, can both be traced to lines by the Roman poet Virgil. Annuit cœptis comes from the Aeneid, book IX, line 625, which reads, Jupiter omnipotens, audacibus annue cœptis. It is a prayer by Ascanius, the son of the hero of the story, Aeneas, which translates to, "Jupiter Almighty, favour [my] bold undertakings."


Με άλλα λόγια, το σήμα που φέρει η μονάδα ή και το δολάριο  και που συχνά χρησιμοποιούν οι αμερικανικές κυβερνητικές υπηρεσίες αποκαλύπτει την πεποίθηση των Αμερικανών ότι είναι ένα έθνος ευλογημένο από το Θεό και οι δράσεις του εγκρίνονται από Εκείνον γιατί εξυπηρετούν το (αμερικανικά) εννοούμενο "καλό".

Ο Αμερικανικός εθνικός ύμνος λέει περίπου τα ίδια:

Blest with vict’ry and peace, may the Heav’n rescued land
Praise the Power that hath made and preserved us a nation!
Then conquer we must, when our cause it is just,
And this be our motto: “In God is our trust;”
And the star-spangled banner in triumph shall wave
O’er the land of the free and the home of the brave!


Πρόκειται δηλαδή για μία ακόμα έκφραση της Αμερικανικής μοναδικότητας η οποία, παρ' ότι εντελώς ανεδαφική, συχνά συνυφασμένη με τον ιμπεριαλισμό κάθε μορφής και συχνότατα βλαπτική για άλλα έθνη, είναι στοιχείο της αμερικανικής κουλτούρας. Της κουλτούρας, όχι μιας μεγάλης συνομωσίας ή των Illuminati.

Το γεγονός ότι η μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη διευρύνει συνεχώς το τεχνολογικό χάσμα από τους ανταγωνιστές της και μπορεί, θεωρητικά, να καταστεί περισσότερο επικίνδυνη για όλα τα κράτη (συμπεριλαμβανομένων και ημών) όντως είναι κάτι που θα πρέπει να μας απασχολεί. Αλλά αυτό απέχει πάρα πολύ από το να αποδίδουμε τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνατότητες σε άλλους "παράγοντες", αποκόβοντας τους εαυτούς μας από τη θλιβερή αλλά πραγματική εικόνα των διεθνών εξελίξεων όπου ο τεχνολογικός ανταγωνισμός συχνά κρίνει το ποιο έθνος θα επιβιώσει και το ποιο θα χαθεί για πάντα.

Γιατί στους εξαιρετικά χαλεπούς καιρούς που ζούμε, η συνομωσιολογία μόνο καλό δεν κάνει.

Μα τι έχει το Αφγανιστάν;

Ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο για τα συμφέροντα που επιβάλλουν την αμερικανική (και ευρύτερα δυτική) παρουσία στο Αφγανιστάν. Το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο.

Δεν υιοθετούμε τις απόψεις που παρουσιάζονται αλλά αξίζει κανείς να το δει για να καταρίψει κάποιους κοινούς μύθους.

Militarism, Mutilation, and Minerals: Understanding the Occupation of Afghanistan from Cultures of Resistance on Vimeo.

Υπάρχει αμερικανική πολιτική για τη Συρία;

του Michael Singh:

More so than the conflicts in Tunisia, Libya, and Bahrain, and perhaps even more than the fall of Hosni Mubarak in Egypt, the recent violence in Syria has posed a challenge to the Obama administration's strategy in the Middle East. The conflicting impulses within the administration can be seen in recent statements made by Secretary of State Hillary Clinton; days ago, she described Syrian President Bashar al-Assad as a "reformer"; in London on March 29, she issued a "strong condemnation of the Syrian government's brutal repression of demonstrators." Which view of Assad prevails, and how the United States responds to events in Syria, will go a long way toward determining how deeply U.S. policy in the Middle East is altered by the recent turmoil there.
One of the key departures President Obama made from his predecessor's policy in the Middle East was in his approach toward Syria. Rather than continuing to heap pressure on the Syrian regime, the Obama Administration returned to the policy of engaging Syria practiced by past administrations. The reasons behind this shift were manifold: the pressure policy was perceived as not working and engagement with hostile regimes broadly was seen as holding diplomatic promise.
Perhaps most importantly, however, Syria was seen as key to making progress in Israeli-Palestinian peace. Damascus not only hosted the headquarters of Hamas and Palestinian Islamic Jihad, and therefore in theory held leverage over these groups, but its own negotiations with Israel were essential to achieving the "comprehensive peace" that the administration sought.
After two years, this approach to Syria has borne no fruit. Syria has not increased its compliance with the IAEA investigation into its clandestine nuclear activities, decreased its cooperation with Iran and Hizballah, or reduced its interference in Lebanon or increased its cooperation with the Hariri Tribunal. On the domestic front, far from being a reformer, Assad oversees a regime rated worse for political rights than was Hosni Mubarak's Egypt. And there has been no progress on the Syrian-Israeli track, nor has Syria played a role in the frozen Israeli-Palestinian talks (though granted, those talks have faltered for reasons quite independent of Syrian policies).
But the current U.S. policy toward Syria has not only been unsuccessful in its outcomes -- it was flawed in its conception. U.S. interests and values demand that we support freedom and sovereignty for Palestinians; those same values, however, preclude us from trading the liberty of the Syrian and Lebanese people for Palestinian statehood. Likewise, there is little reason to believe that Bashar al-Assad is truly interested in a Syrian-Israeli peace; Syria's state of war with Israel provides his justification for permanent "emergency laws," and the relations with Iran and Hizballah which he would need to sacrifice to make a deal profit his regime greatly. We may foresee a peace dividend, but Assad uses a different accounting.
There are signs that some within the Obama administration recognize the need to change course on Syria. An unnamed U.S. official told the New York Times on March 26 that "Whatever credibility the [Syrian] government had, they shot it today -- literally....it's definitely in our interest to pursue an agreement, but you can't do it with a government that has no credibility with its population." Some will argue that the problem is not Assad, but his father's "old guard" which surrounds him. But Assad's own statements and policies belie such wishful thinking.
Courting Assad in pursuit of regional goals while neglecting what happens inside Syria is not realpolitik; it may satisfy the politik by smoothing bilateral relations, but it falls short on the real by underemphasizing the impact of political and economic stagnation in the region for U.S. interests. A more creative, less one-dimensional, and more promising approach is needed, which should include reinvigorated economic and political pressure using sanctions and support for Syrian democracy activists. The Assad regime is economically vulnerable -- it lacks its neighbors' natural resources, and there are signs that previous rounds of economic pressure were beginning to stress the regime. It is also politically vulnerable, with a restive population, the urge for reform sweeping the region, and the loss of a Western ally in France, whose foreign minister Alain Juppe recently signaled a major change in French policy toward Syria. In his speech Monday night regarding Libya, President Obama said that "wherever people long to be free, they will find a friend in the United States." He can follow through on this pledge by galvanizing an international coalition to exert pressure on the Assad regime.
One can't help but see shades of St. Paul in the Obama Administration's struggle to decide on its approach toward Assad. It was on the road to Damascus that Paul saw the light and changed his ways; perhaps it will be on the diplomatic road to Damascus that President Obama realizes the need to reorient U.S. policy toward Syria and the region beyond.
Michael Singh is managing director of The Washington Institute.

Πηγή:
The Washington Institute for Near East Policy

Το ΓΕΣ επιμένει για την απόκτηση των Abrams και εξηγεί γιατί.

Το ΓΕΣ θέλει να προχωρήσει η διαδικασία της δωρεάν απόκτησης από τις ΗΠΑ των 400 αρμάτων μάχης M1A1 Abrams και πηγές του διαβεβαιώνουν ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα με την πιθανή μόλυνσή τους από ραδιενέργεια.

Σύμφωνα με αυτές τις πηγές οι οποίες απαντούν στις ενστάσεις που εξέφρασε με άρθρο του στο Onalert,έμπειρος αξιωματικός των τεθωρακισμένων, "η πιθανότητα τα προς παραχώρηση άρματα να είναι μολυσμένα από ραδιενέργεια δεν υφίσταται αφού μόνο χτυπημένα άρματα από διατρητικά βλήματα που έχουν κατασκευαστεί από ραδιενεργά υλικά μπορούν να εκπέμπουν ραδιενέργεια. Τέτοια άρματα αν υπάρχουν και είναι σε κατάσταση μερικώς λειτουργική (πράγμα εξαιρετικά απίθανο) ,είναι στην ευχέρεια της επιτροπής να μην τα επιλέξει".

Η επιμονή του ΓΕΣ στην υλοποίηση του συγκεκριμένου προγράμματος δικαιολογείται από επιτελείς του με τη λογική ότι τα Abrams θα αντικαταστήσουν τα παλαιά άρματα M48 A5 MOLF,M60A1 και M60A3.

Πηγή:
onalert.gr

ΑΝΑΛΥΣΗ: Οι μυστικές υπηρεσίες «την έστησαν» στον Καντάφι!

Όταν οι σύμμαχοι συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν να πετύχουν την απομάκρυνση του Καντάφι από την εξουσία με τα όπλα, στο «παιχνίδι» μπήκαν τα μεγάλα «όπλα»…

Τι συνέβη λοιπόν; Αργά τη νύχτα, τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία και τα τηλεοπτικά δορυφορικά δίκτυα μετέδιδαν εκτάκτως ότι ο υπουργός Εξωτερικών της Λιβύης, Μούσα Κούσα, βρισκόταν καθ’ οδόν για το Λονδίνο, με σκοπό να ζητήσει άσυλο από τη Βρετανία.

Την είδηση μετέδωσε πρώτο τηλεοπτικό δίκτυο της Τυνησίας για να ακολουθήσουν όλοι οι υπόλοιποι. Το έμαθε επειδή ο Λίβυος υπουργός ταξίδεψε μέσω Τυνησίας. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ταξίδεψε την περασμένη Δευτέρα οδικώς στην πρωτεύουσα της Τυνησίας, την Τύνιδα και στη συνέχεια αναχώρησε για το Λονδίνο με ιδιωτικό τζετ το οποίο προερχόταν από την Ελβετία.

Το καθεστώς της Λιβύης επιχείρησε να διαψεύσει τα δημοσιεύματα μιλώντας για μυθεύματα και ότι ο υπουργός Εξωτερικών βρισκόταν σε επίσημη διπλωματική αποστολή, όντως κατευθυνόμενος προς το Λονδίνο.

Λίγο αργότερα ερχόταν η δήλωση του Foreign Office, του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, όπου δηλωνόταν ότι ο Μούσα Κούσα έφθασε (νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης 30 Μαρτίου όπως προέκυψε στη συνέχεια) στο Λονδίνο και ότι θα παραιτηθεί από τη θέση του, προαναγγέλλοντας επί της ουσίας ότι θα του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο.

Ενδιαφέρον είχε και το αεροδρόμιο στο οποίο προσγειώθηκε το αεροσκάφος με τον Λίβυο υπουργό: Ούτε το Χίθρου, ούτε το Γκάτγουικ, ούτε το Λούτον, αλλά το Φάρνμποροου, η τοποθεσία όπου γίνεται το φημισμένο αεροπορικό σόου…

Ο Μούσα Κούσα μάλιστα φρόντισε να δηλώσει ότι εγκατέλειψε τον Καντάφι επειδή δεν μπορούσε άλλο να προσυπογράφει τις επιθέσεις των πιστών στο καθεστώς δυνάμεων εναντίον αθώων Λίβυων πολιτών. Αυτή όμως η δήλωση είναι τόσο ψεύτικη για όποιον γνωρίζει την Ιστορία του Μούσα Κούσα, ώστε αποτελεί την αφορμή της ανάλυσης που ακολουθεί. Δεν βασίζεται σε πληροφορίες, αλλά στην εκτίμηση του τι έγινε, την οποία το μέλλον θα δείξει εάν οι πληροφορίες και τα δημοσιεύματα που θα ακολουθήσουν θα επιβεβαιώσουν ή θα διαψεύσουν…

Η υπόθεση φαίνεται ότι είναι μια κλασική περίπτωση εκβιασμού κρατικού αξιωματούχου. Στην περίπτωσή μας του Μούσα Κούσα. Ποιος είναι όμως ο συγκεκριμένος αξιωματούχος του καθεστώτος Καντάφι; Αυτό που ενδιαφέρει στην περίπτωσή μας, είναι ότι ήταν ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών του Καντάφι από το 1994 μέχρι τις 4 Μαρτίου 2009, όταν και αντικαταστάθηκε. Ο ίδιος ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών, ωστόσο, πολλοί αναλυτές και παρατηρητές εκτίμησαν ότι το νέο του πόστο επί της ουσίας συνιστούσε υποβάθμιση… Ενδιαφέρον έχει και το ότι ο Μούσα Κούσα εστάλη το 1980 από τον Καντάφι ως πρεσβευτής της Λιβύης στη Βρετανία…

Από τη θέση του επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του Καντάφι και μετά το 2001 που σηματοδότησε την αλλαγή στάσης του Λίβυου ηγέτη έναντι της Δύσης, φοβούμενος ότι θα αποτελέσει τον τρίτο στόχο μετά τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και τον Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, είχε την ευκαιρία εκτεταμένης συνεργασίας με όλες τις σημαντικότερες υπηρεσίες πληροφοριών της Δύσης, μεταξύ αυτών την αμερικανική CIA και τη βρετανική MI6. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις από τα έγγραφα των WikiLeaks μιλούν για εκατοντάδες ονόματα ισλαμιστών τα οποία παραδόθηκαν από τις λιβυκές μυστικές υπηρεσίες, υπό την ηγεσία του Μούσα Κούσα, στις υπηρεσίες πληροφοριών της Δύσης.

Κατά πάσα πιθανότητα το μήνυμα που του διαβιβάστηκε ήταν το ακόλουθο: Του ανέφεραν ότι η απομάκρυνση του Καντάφι από την εξουσία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ήταν ειλημμένη απόφαση και πως στον ίδιο επαφιόταν να αποφασίσει για το μέλλον του. Εάν συνεργαζόταν θα εξασφάλιζε πολιτικό άσυλο στο Λονδίνο και μια άνετη ζωή. Το εναλλακτικό ενδεχόμενο θα ήταν η δίωξή του από τη διεθνή Δικαιοσύνη, αφού είναι προφανές ότι τα στοιχεία που έχουν σε βάρος του για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι λίγα. Αλλά και τίποτα να μη διέθεταν, ο Μούσα Κούσα προφανώς θα εκτιμούσε ότι όλο και κάτι διαθέτουν, αφού ο ίδιος γνωρίζει σίγουρα σε πόσες αγαθοεργίες έχουν προβεί οι λιβυκές μυστικές υπηρεσίες στις οποίες εμπλέκεται και ο ίδιος.

Κατά συνέπεια, δεν ετίθετο καν δίλημμα. Δεν είχε άλλη επιλογή από το να συνεργαστεί. Γιατί όμως να ακολούθησαν αυτή την τακτική οι Δυτικοί; Για να διχάσουν περαιτέρω το καθεστώς Καντάφι και α δώσουν κίνητρο αποσκίρτησης και σε άλλα σημαίνονται στελέχη, ενώ είναι βέβαιο ότι πρόκειται και για ένα ψυχολογικό «παιχνίδι» με στόχο την «ευμετάβλητη» κατά τα φαινόμενα ιδιοσυγκρασία και προσωπικότητα του Λίβυου ηγέτη. Ο Καντάφι, δεν αποκλείεται να πείστηκε από τον Μούσα Κούσα ότι θα μετέβαινε στο Λονδίνο για απόρρητες συνομιλίες και μάλιστα μέσω Τυνησίας για να μην γίνει αντιληπτός από τα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, λέγοντας πιθανώς ότι οι Βρετανοί – ίσως κάποιες παλιές επαφές από την εποχή της αρχηγίας του στις μυστικές υπηρεσίες – του διαμήνυσαν ότι υπάρχει κάποια καλή πρόταση. Και έλαβε το «πράσινο φως» για να μεταβεί. Αλλιώς πώς να εξηγηθεί ότι ουδείς από τις λιβυκές μυστικές υπηρεσίες δεν πήρε χαμπάρι;

Για να είμαστε όμως δίκαιοι θα πρέπει να αναφέρουμε και την άλλη πιθανότητα: Ο Μούσα Κούσα θα μπορούσε ο ίδιος να πλησίασε τους Βρετανούς για παράδειγμα και να τους πρότεινε συμφωνία επί τη βάση του κοινού συμφέροντος. Θα έπληττε ανεπανόρθωτα το καθεστώς Καντάφι και σε αντάλλαγμα θα εξασφάλιζε το μέλλον του. Γιατί να μη δεχτούν κάτι τέτοιο οι Βρετανοί, οι οποίοι μόνο αφελείς δεν είναι και είχαν αντιληφθεί το αδιέξοδο της απόπειρα στρατιωτικής «διευθέτησης» του προβλήματος;

Το τι ακριβώς έγινε μπορεί να μαθευτεί άμεσα μπορεί και από τον ιστορικό του μέλλοντος. Άμεσα θα μαθευτεί στο πλαίσιο «δεύτερου γύρου» στον ψυχολογικό πόλεμο εναντίον του Καντάφι, για να τον ρίξουν πιο βαθειά σε κατάθλιψη (το λέμε και κυριολεκτικά, υιοθετώντας κάποιες πληροφορίες περί της συνολικότερης υγείας του…). Αλλιώς, μόνο εάν μιλήσουν οι πρωταγωνιστές, για οποιονδήποτε άλλο λόγο…

Πηγή:
www.defencepoint.gr

ΗΠΑ: ο ουσιαστικός εμπλεκόμενος στη Λιβύη

Ότι κι αν ισχυρίζεται ο Μπαράκ Ομπάμα, οι ΗΠΑ είναι ο ισχυρότερος, ο σημαντικότερος, ο μεγαλύτερος στρατιωτικά και πολιτικά και τελικά ο πιο ουσιαστικός εμπλεκόμενος στον πόλεμο της Λιβύης.

Του Stephen Walt:

Why Obama's Libya speech didn't matter

 

The president is tiptoeing through a mine-field of conflicting imperatives, seeking to justify a war that he has launched even though there are no vital strategic interests at stake. And make no mistake: it is a war. When your forces are flying hundreds of sorties, and firing missiles and dropping bombs on another country's armed forces, it is Orwellian to call it anything else. 
It is a war being fought for humanitarian objectives -- and there's nothing inherently wrong with that -- but the president's somewhat tortured parsing of the reasons for his action betrays an awareness that he's on shaky ground. And notice that almost all of his justifications were anticipatory in nature: we went to war to prevent a potential bloodbath in Benghazi, to prevent evens in Libya from possibly affecting developments elsewhere in the Arab world, and to forestall some future tarnishing of America's reputation. When you are as strong and secure as the United States really is, everything becomes a "preventive" operation. (Too bad we don't think that way when it comes to financial matters). Ironically, if the United States faced real threats to its security, it wouldn't be wasting much time or effort on operations like this one.
My main objection to the speech was that Obama lied when he said the United States would only pursue regime change through "non-military means," and when he said that "broadening our military mission to include regime change would be a mistake."  In today's New York Times, for example, we find the following lede:

Even as President Obama on Monday described a narrower role for the United States in a NATO-led operation in Libya, the American military has been carrying out an expansive and increasingly potent air campaign to compel the Libyan Army to turn against Col. Muammar el-Qaddafi."

In other words, no matter what Obama said last night, the United States is in fact using its military forces to produce regime change in Libya.   And notice also that Obama's carefully parsed wording -- his willingness to use "non-military means" leaves open the possibility of covert action by the CIA, or even CIA-operated drone strikes. I'm not shocked by the president's "misspeaking" in this fashion, because leaders lie all the time and he's got to pretend to be conforming to the U.N. Security Council Resolution. But we shouldn't be taken in by this particular deception.
My second observation about the speech is that it probably didn't make much difference what Obama said last night. Because this was clearly a war of choice, what matters is not the justification that he provided for it or the ways he attempted to assuage concerns about possible precedents, the risks of getting bogged down, etc. What matters is what actually happens in Libya over the next few weeks or months. If Qaddafi is soon ousted and the rebel forces can establish a reasonably stable order there, then this operation will be judged a success and it will be high-fives all around. If a prolonged stalemate occurs, if civilian casualties soar, if the coalition splinters, or if a post-Qaddafi Libya proves to be unstable, violent, or a breeding ground for extremists, than Obama's eloquence last night will be disregarded and his decision will be judged a mistake.
Words and justifications do matter on occasion, but in the end its results that count.

Πηγή:
foreignpolicy.com

 

Wikileaks: Νευρικότητα Αμερικανών για τα Peace Xenia III και την απειλή Eurofighter

Από τα wikileaks:

ID :	248586
RefID :	10ATHENS93
Date :	12/2/2010 11:25:00 πμ
Origin :	Embassy Athens
Classification :	CONFIDENTIAL

Header :

VZCZCXYZ0000 OO RUEHWEB DE RUEHTH #0093 0431125 ZNY CCCCC ZZH O R 121125Z FEB 10 FM AMEMBASSY ATHENS TO RUEHC/SECSTATE WASHDC IMMEDIATE 1526 INFO RHMFISS/JOINT STAFF WASHINGTON DC RUEHTH/AMEMBASSY ATHENS RUEKJCS/HQ USEUCOM LO WASHINGTON DC RUEKJCS/SECDEF WASHINGTON DC

C O N F I D E N T I A L ATHENS 000093
SIPDIS
E.O. 12958: DECL: 2020/02/12
TAGS: PREL, MASS, ECON, GR
SUBJECT: AMBASSADOR AND MOD DISCUSS FIGHTER PROCUREMENT
REF: 09 ATHENS 1605
CLASSIFIED BY: Daniel V. Speckhard, Ambassador; REASON: 1.4(B), (D)
1. (C) SUMMARY. The Ambassador called Defense Minister Venizelos
February 11 following press reports that the Minister indicated
Greece had already decided to meet its next generation fighter
needs with the Eurofighter. The Minister reassured the Ambassador
that press reports were inaccurate, and that Greece´s fighter
procurement, which would not be decided until the end of 2010,
would proceed in a transparent, open framework. The Ambassador
urged the Minister to deliver on his pledge of transparency, and
for the Greek decision to be based on price, value, and Greece´s
security needs, not politics. American firms would be strong
competitors in such a framework. Venizelos agreed, but complained
again about longstanding problems regarding the ASPIS II defensive
systems suite on 60 Peace Xenia III F-16´s, and asked for the
Ambassador´s help. END SUMMARY.

2. (U) Greek press, rampant with speculation in advance of PM
Papandreou´s May 9-10 trip to Paris that France and Germany would
support EU assistance aimed at abating Greece´s economic crisis,
reported February 11 that the price of this assistance was Greek
procurement of European weapons systems, such as the Eurofighter
and the French-built FREMM class frigate. Building on a Venizelos
statement that Greece´s decision to procure its next generation
fighter aircraft would be made by the end of 2010, media outlets
reported that the GoG had likely decided already to go with the
Eurofighter, given German pressure.

3. (C) During his call, Venizelos assured Ambassador Speckhard
that press reports were inaccurate concerning the Eurofighter.
While the Greek government is seeking to decide on which next
generation fighter to purchase by December 2010, it was premature
to comment on individual aircraft, he said. The Minister stated
that the procurement process would be transparent and open, and
that he knew of the interest of U.S. firms in competing for the
tender. He stressed to the Ambassador that Greece was a strong,
credible partner, and the process would be above-board.

4. (C) The Ambassador urged the Minister to deliver on his pledge
of transparency, and for the Greek decision to be based on price,
value, and Greece´s security needs, not politics. U.S. firms more
than hold their own in a competitive and transparent marketplace,
he added, and reminded Venizelos of the additional value U.S.
products represented during this time of economic difficulty in
Greece.

5. (C) MOD Venizelos raised a longstanding concern, first broached
with the Ambassador in their initial meeting on November 4
(reftel), that none of Greece´s 60 Peace Xenia III F-16´s have
their ASPIS II defensive system suites installed. Venizelos
believes that the U.S. producer of ASPIS II, Raytheon, is at fault.
He asked for the Ambassador´s assistance in resolving the impasse.
(ODC NOTE: Raytheon and the General Directorate for Defense
Investment and Armaments (GDDIA) have been in negotiations over
ASPIS II for more than one year to resolve differences to no avail.
At issue is the Greek belief that Raytheon did not meet the
requirements and specifications of the contract, to include
timelines, while our understanding is that Raytheon believes it has
addressed all issues in good faith and fixed any shortfalls with
the system, and that Greece is pushing for more than what the
original contract stipulated.)

6. (C) COMMENT: The transaction between Raytheon and the Greek
government was a direct commercial sale, not FMS. While official
U.S. options are limited, this major, Minister-level snag in the
Peace Xenia III F-16 program combined with the political pressure
from Greece´s European partners to buy the Eurofighter may not help
the case of U.S. firms over the course of the year as Greece
formulates its procurement decision. . However, since the Peace
Xenia IV aircraft have the APSIS II included in the FMS
procurement, this could be merely an excuse if Greece succumbs to
pressure to buy the more expensive Eurofighter. END COMMENT.
Speckhard
;2010-02-12 11:25 

Πηγή:

folders.skai.gr

Ετοιμάζονται χερσαίες επιχειρήσεις στη Λιβύη

Η πολυεθνική συμμαχία σχεδιάζει χερσαίες επιχειρήσεις στην Λιβύη που μπορεί να ξεκινήσουν στα τέλη Απριλίου, δήλωσε Ρώσος υψηλόβαθμος αξιωματούχος των υπηρεσιών πληροφοριών.

Όπως δήλωσε: "Οι πληροφορίες που έρχονται από διάφορα κανάλια καταδεικνύουν ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ με την ενεργό σύμπραξη της Μ.Βρετανίας και των ΗΠΑ καταρτίζουν σχέδιο χερσαίας επιχείρησης σε λιβυκό έδαφος [...] όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι χερσαίες επιχειρήσεις θα ξεκινήσουν στην περίπτωση που η συμμαχία αποτύχει να ρίξει τον Καντάφι με αεροπορικά και πυραυλικά πλήγματα".

Μέχρι στιγμής, οι συμμαχικές δυνάμεις έχουν επιχειρήσει περισσότερες από 300 εξόδους αεροσκαφών κι έχουν εκτοξεύσει τουλάχιστον 162 πυραύλους κρουζ.

Η ευθύνη του Παπανδρέου

Η πρόκληση των Τούρκων στο Καστελόριζο είναι μία ενέργεια που πραγματοποιήθηκε κατόπιν άδειας-εντολής στο ανώτατο επίπεδο. Την υπέγραψαν ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν και ο αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ πριν την εκτέλεσή της ενημερώθηκε, ως είθισται, ο πρόεδρος Αμντουλάχ Γκιουλ. Οι πληροφορίες προέρχονται από σοβαρό συνάδελφο με έδρα την Αγκυρα, ο οποίος θεωρείται αξιόπιστος και ο οποίος στο παρελθόν έδωσε σοβαρές και αξιόπιστες πληροφορίες που αφορούσαν το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν και την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Αλλωστε, δεν χρειάζεται καν αυτή η πληροφόρηση για να γνωρίζει κανείς ότι τέτοιες πράξεις λαμβάνονται μόνο με απόφαση της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Οι αρμόδιοι στην Αθήνα γνώριζαν για την απαράδεκτη τουρκική πρόκληση, απάντησαν με διάβημα, αλλά δεν ένιωσαν την ανάγκη να πληροφορήσουν τον ελληνικό λαό. Και εάν δεν ενημέρωνε την κοινή γνώμη η εφημερίδα “Αυγή” δεν θα γνωρίζαμε ότι τουρκική κορβέτα παρενόχλησε ιταλικό σκάφος που έπλεε -εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας- στην περιοχή του Καστελόριζου με άδεια της ελληνικής κυβέρνησης. Οι Τούρκοι είπαν στον Ιταλό πλοίαρχο ότι πρέπει να αποχωρήσει πάραυτα διότι βρισκόταν σε ...τουρκική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)!



Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι οι Τούρκοι θα προστατεύσουν αυτά που θεωρούν συμφέροντά τους στη Μεσόγειο. Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι θα προχωρήσουν και στη δημιουργία κρίσης στο Αιγαίο εάν θεωρήσουν ότι παρόμοιες ενέργειες, όπως η περίπτωση του ιταλικού πλοίου, ενδυναμώνουν ακόμα περισσότερο τις ελληνικές θέσεις. Το ζήτημα δεν είναι αυτό, διότι στην πράξη απέδειξαν ότι όχι μόνο παλεύουν για τα συμφέροντά τους, αλλά μάχονται και για θέματα στα οποία δεν έχουν ίχνος δικαίου. Το ερώτημα που τίθεται είναι τι πράττει η Ελλάδα για να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα.

Δυστυχώς η Αθήνα αδρανεί και η ευθύνη δεν ανήκει στον υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδας, αλλά στον πρωθυπουργό. Αυτός έλαβε την απόφαση να “θάψει” το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ, και δικό του δόγμα είναι η πορεία προσέγγισης με την Τουρκία ανεξάρτητα από προκλήσεις και παραβιάσεις των ελληνικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Πρέπει να είμαστε σαφείς και απόλυτοι: Και να ήθελε ο κ. Δρούτσας να οριστεί η ελληνική ΑΟΖ, ο κ.Παπανδρέου δεν θα το επέτρεπε. Η πολυπολιτισμική θεωρία από την οποία κυριαρχείται απαγορεύει ακόμα και τις πολιτικές συγκρούσεις, εκτός αν πρόκειται για αδύνατα χαμηλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ που διαγράφονται στο δευτερόλεπτο επειδή αμφισβητούν την οικονομική πολιτική. Η θεωρία απαγορεύει ειδικά τις συγκρούσεις με τους γείτονες. Και αποτελεί μία μεγάλη αλήθεια αυτό που υποστηρίζουμε πολλοί ότι εάν δεν τον καθήλωνε η οικονομική κρίση, θα έκανε προσπάθεια να κλείσει όλα τα θέματα που έχει η Ελλάδα στην ταραγμένη γειτονιά των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου.

Το μέγα ερωτηματικό, που διακινεί ως εκφοβιστικό εργαλείο ο πρωθυπουργός, αποτελεί πάντα η αντίδραση της Τουρκίας. Πώς θα αντιδράσει στην πράξη σε εκείνη την περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση ορίσει τις οικονομικές της ζώνες. Και το ερώτημα είναι ένα και μοναδικό: Θα κηρύξει πόλεμο; Ο,τι και να πράξει -και ο πόλεμος πρώτα και πάνω απ’ όλα δεν συμφέρει στην ίδια την Τουρκία- η Ελλάδα έχει δικαιώματα και πρέπει να τα ασκήσει και να τα προστατεύσει. Ο τρόπος άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής στο συγκεκριμένο θέμα της ΑΟΖείναι μη παραδεκτός και η ευθύνη ανήκει μόνο στον πρωθυπουργό της Ελλάδας...

ΕΡΩΤΗΣΗ στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: Είναι δυνατόν να εμπιστεύεστε τις σκέψεις σας στην πολυτάλαντη σύμβουλο του Ελληνα πρωθυπουργού; Δεν γνωρίζατε ότι δεν κρατά το στόμα της κλειστό; Δεν είχατε πληροφορηθεί τα προβλήματα που δημιουργούσε πυκνά-συχνά στον μακαρίτη τον Τάσσο; Εχω και μία άλλη απορία κύριε Πρόεδρε: Ποια είναι η κυρία για να χάνετε τόσο πολύτιμο χρόνο για να ακούτε τις αμπελοφιλοσοφίες της; Σύμβουλος του πρωθυπουργού της Ελλάδος, θα πείτε. Και επειδή συμβουλεύει τον κ. Παπανδρέου εσείς πρέπει να της αποκαλύπτετε σκέψεις που φαντάζομαι δεν μοιράζεστε ούτε με τους συνεργάτες σας; Με την ευκαιρία, μπορεί να μας πει ο αγαπητός Στέφανος ποιοι άλλοι παραβρέθηκαν στη συνάντηση του Προέδρου Χριστόφια με την εν λόγω κυρία;

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 27/03/2011

Aναστολή παραγγελίας F-35 απο την Άγκυρα

Με την επίκληση μιας σειράς δικαιολογιών η Άγκυρα ανέστειλε την παραγγελία αεροσκαφών F-35. Αντιλαμβανόμενοι ότι το πρόγραμμα του αμερικανικού μαχητικού δεν "προχωράει" (εκτόξευση κόστους προγράμματος, αμφίβολες επιχειρησιακές δυνατότητες) οι Τούρκοι ιθύνοντες επικαλέστηκαν την μη αποδέσμευση κρίσιμων στοιχείων του λογισμικού, παρα το γεγονός ότι ήταν ενήμεροι απο την αρχή του προγράμματος για την αμερικανική στάση επι του θέματος...

Εφημερίδα Γενί Σαφάκ 24-3-2011

"Σημαντικό μήνυμα προς τις ΗΠΑ από την σύνοδο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Αμυντικής Βιομηχανίας (SSİK), σχετικά με το F-35. Καθώς το Πεντάγωνο αρνείται να δώσει τους κωδικούς πτήσης και το λογισμικό, η Τουρκία ανέστειλε την παραγγελία.

Η σύνοδος του SSİK έγινε με την συμμετοχή του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ερντογάν, του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ισίκ Κοσανέρ και του υπουργού Άμυνας Βετζντί Γκιονούλ, στην Διεύθυνση Αμυντικών Βιομηχανιών. Στην ανακοίνωση που έκανε ο υπουργός Άμυνας Βετζντί Γκιονούλ, αναφέρεται πως η άρνηση του Πενταγώνου να παράσχει κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τους κωδικούς πτήσης και του λογισμικού, προκάλεσε την αναστολή της παραγγελίας των 100 αεροπλάνων που προβλεπόταν. Ο Γκιονούλ ανέφερε πως « Στις διαπραγματεύσεις που έγιναν δεν υπήρξε κάποιο ικανοποιητικό αποτέλεσμα ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε την παραγγελία μας. Η παραγγελία των αεροπλάνων θα επανεκτιμηθεί στην επόμενη σύνοδο του SSİK, ανάλογα με το σημείο στο οποίο θα βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις». Ο Γκιονούλ υπογράμμισε την επιθυμία που υπάρχει για την ¨κατά κάποιο τρόπο¨ πρόσβαση στο λογισμικό. Ανέφερε πως ¨διανύθηκε μεγάλη απόσταση, επιθυμούμε ακόμη περισσότερο.¨

Ζητήθηκαν εκπτώσεις απο τις εταιρίες

Ο Γκιονούλ εστίαζοντας στην άνοδο του κόστους του σχεδίου, ανέφερε πως θα επανεκτιμηθεί πλήρως αργότερα. Σχετικά με την αγορά 109 ελικοπτέρων γενικής χρήσης για τις ανάγκες των ΤΕΔ ο Γκιονούλ είπε πως δεν υπήρξε κάποιο αποτέλεσμα στον διαγωνισμό, καθώς υπήρξε κάποια προσέγγιση στο θέμα της τιμής, αλλά όχι η επιθυμητή. Ο Βετζντί Γκιονούλ είπε πως θα υπάρξει οριστικό αποτέλεσμα μέσα σε ένα μήνα. Από την άλλη ο Γκιονούλ, αναφερόμενος στην αγορά 10 αεροπλάνων Α400Μ για τις μεταφορές του στρατού, στην παραγωγή των οποίων θα έχει ρόλο και η Τουρκία, είπε πως θα πληρωθούνε έξτρα 111 εκ. ευρώ."

(Mτφ tourkikanea.gr)

Πηγή:
www.enkripto.com

ΑΝΑΛΥΣΗ: Διπλωματική λύση ή ποντάρισμα στους εξεγερμένους στη Λιβύη;

Ενώ εκπονούν σχέδιο διπλωματικής λύσης, οι εξελίξεις στο έδαφος αφήνουν περιθώριο για δεύτερες σκέψεις.

Κάποιες προωθήσεις των εξεγερμένων σε σημαντικές πόλεις της Λιβύης οδήγησαν πολλά μέλη της συμμαχίας των χωρών που επιβάλλουν τη Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων να σκεφτούν αυτό που το «defencepoint.gr» ανέφερε σε ανάλυσή του τις προηγούμενες ημέρες: Το πρότυπο του Αφγανιστάν, όπου η αεροπορική κάλυψη έδωσε τη δυνατότητα στις δυνάμεις της Βόρειας Συμμαχίας να κατισχύσουν των Ταλιμπάν και να εισέλθουν θριαμβευτές στην Καμπούλ.

Εν ολίγοις, πολλοί έχουν οδηγηθεί στο να πιστέψουν ότι η αεροπορική «ομπρέλα» που θα καθηλώνει τις δυνάμεις του Καντάφι και θα δίνει την ευκαιρία προελάσεων στους αντικαθεστωτικούς, ίσως οδηγήσει στην κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι.

Ωστόσο, ο Νικολά Σαρκοζί, σε συνεργασία με τον Βρετανό ομόλογό του Ντέιβιντ Κάμερον, αναμένεται να παρουσιάσουν σχέδιο διπλωματικής διευθέτησης της κρίσης, πριν την προγραμματισμένη διεθνή διάσκεψη για το θέμα της Λιβύης, η οποία είναι προγραμματισμένη να διεξαχθεί στις 29 Μαρτίου στο Λονδίνο.

Η κατάθεση ενός τέτοιου σχεδίου αφενός αποτελεί την πρώτη ουσιαστική κίνηση αναζήτησης διεξόδου από το σημερινό αδιέξοδο. Και λέμε αδιέξοδο όχι από στρατιωτικής απόψεως, αλλά λόγω του διχασμού που η υπόθεση της Λιβύης έχει προκαλέσει στους κόλπους του ΝΑΤΟ, παρά την ανάληψη του επιχειρησιακού ελέγχου από το ΝΑΤΟ. Για το λόγο αυτό οι Σαρκοζί και Κάμερον δηλώνουν ότι ευελπιστούν πως με το σχέδιο θα συνταχθεί και η Γερμανία, η ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης η οποία έχει αποστασιοποιηθεί πλήρως από τους χειρισμούς Γάλλων και Βρετανών.

Είναι όμως αδιέξοδο και από οικονομικής απόψεως αφού το κόστος που συνεπάγεται κάθε μέρα επιχειρήσεων αποτελεί τρομακτική επιβάρυνση στους ήδη πιεσμένους – εν μέσω οικονομικής κρίης – προϋπολογισμούς των χωρών.

Τα προβλήματα για όσους εξακολουθούν να υποστηρίζουν τη στρατιωτική διευθέτηση της κατάστασης είναι δύο: Αφενός το ότι η στρατηγική τους δεν πρόκειται να δουλέψει εάν οι δυνάμεις του Καντάφι κατορθώσουν να αποκτήσουν επαφή με τους αντικαθεστωτικούς. Διότι αυτό που παραλείπουν να αναφέρουν οι υποστηρικτές αυτής της επιλογής, είναι ότι  η όποια προέλαση των αντικαθεστωτικών έχει πραγματοποιηθεί όχι μετά από κάποια σοβαρή σύγκρουση με τις δυνάμεις του Καντάφι, αλλά λόγω της προστασίας που τους παρέχουν οι συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις.

Όπως όμως αναφέραμε, η σύγκρουση εντός αστικού περιβάλλοντος είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση, κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται απλώς θα αντιμετωπίσει απρόβλεπτες – γι’ αυτόν – καταστάσεις οι οποίες θα ανατρέψουν τους ουτοπικούς επιχειρησιακούς του σχεδιασμούς.

Αφετέρου, θα χρεωθούν την απώλεια της σημαντικής ευκαιρίας να προχωρήσουν στη διπλωματική διευθέτηση της υπόθεσης, τη στιγμή που ο αντίπαλός τους βρίσκεται σε δύσκολη από στρατιωτικής άποψης θέση. Άρα, το κίνητρό του να συμβιβαστεί και να είναι πιο δεκτικός σε όσα θα τεθούν ως όροι από τη διεθνή συμμαχία και τους αντικαθεστωτικούς είναι ισχυρό, κάτι που θα αναστραφεί εάν παρουσιαστεί αδυναμία των αντιπάλων του να επιβάλλουν στρατιωτικά τετελεσμένα.

Αυτό που θα μπορούσε να ανατρέψει τον παραπάνω συλλογισμό είναι το ενδεχόμενο σταδιακής απώλειας του ελέγχου των Ενόπλων Δυνάμεων της Λιβύης από τον Καντάφι. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον στρατηγό στην απόφαση να επιχειρήσει να λύσει τον «γόρδιο δεσμό» και γιατί όχι, να σώσει πάνω από όλα τον εαυτό του, εξασφαλίζοντας ενδεχομένως και ρόλο στην επόμενη ημέρα της χώρας.

Εξάλλου, οι πληροφορίες που θέλουν την οικογένειας Καντάφι να συζητά το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της Λιβύης για κάποια χώρα του εξωτερικού, υπό την προϋπόθεση ότι θα δοθούν εγγυήσεις μη δίωξης και φυσικά πρόσβαση σε ένα σοβαρό μέρος της οικογενειακής (λέμε τώρα…) περιουσίας, μπορεί να αληθεύουν, μπορεί όμως και να αποτελούν επιχείρηση παραπληροφόρησης με σκοπό την απαξίωση του Καντάφι στα μάτια των Λίβυων, προσδοκώντας το να κινηθούν εναντίον του αυτοί που σήμερα τον υποστηρίζουν.

Ακόμη όμως κι εάν αυτό δεν θα πετύχει και μόνον το ενδεχόμενο να συμβεί, είναι πιθανό να κάνει τον Καντάφι να μην αντιμετωπίσει αρνητικά το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της χώρας, φέρνοντας πιο κοντά τη λύση που επιθυμεί η διεθνής συμμαχία.

Στο πλαίσιο αυτό, η είδηση που κυκλοφόρησε ότι δυνάμεις της Αλ Κάιντα στην περιοχή έχουν κατορθώσει να αποσπάσουν από τις αποθήκες οπλισμούς των λιβυκών Ενόπλων Δυνάμεων σημαντικό αριθμό αντιαεροπορικών συστημάτων είναι πράγματι εφιαλτική. Πρόκειται για μια ακόμη επιβεβαίωση όσων υποστήριζε ο Καντάφι και ο διάδοχος και γιος του, Σάιφ Αλ Ισλάμ σε δημόσιες παρεμβάσεις στα δυτικά ΜΜΕ ή σε ομιλίες στη Λιβύη, ότι η δράση της Αλ Κάιντα στη Βόρεια Αφρική αποτελεί ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα και πως η απομάκρυνσή του από την εξουσία θα ευνοήσει την περαιτέρω ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού και της τρομοκρατίας.

Θυμίζουμε, ότι η British Airways πρόσθεσε τουλάχιστον μία ώρα επιπλέον ταξιδιού στο δρομολόγιο από το Λονδίνο στο Ισλαμαμπάντ, την πρωτεύουσα του Πακιστάν, όταν οι υπηρεσίες πληροφοριών προειδοποίησαν ότι ισλαμιστές που διέθεταν αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger σκόπευαν να τους χρησιμοποιήσουν εναντίον πτήσεων πολιτικών αεροσκαφών. Και πολλά όρη στην περιοχή έχουν πάνω από 6.000 μέτρα υψόμετρο, άρα η επίθεση δεν θα χρειαζόταν καν να γίνει… από τα πεδινά.

Τώρα, είναι πιθανό τέτοιο πρόβλημα να αντιμετωπιστεί τα επόμενα χρόνια στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής, ενώ η απειλή θα αφορά και πτήσεις που θα χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο πάνω από τη Μεσόγειο. Κι εάν τα ύψη στα οποία πετούν τα αεροσκάφη που έρχονται π.χ. από τις Ηνωμένες Πολιτείες τα προστατεύουν, ο κίνδυνος που θα αντιμετωπίζουν πολιτικά αεροσκάφη που απογειώνονται από αεροδρόμια μεγάλων πόλεων της Βόρειας Αφρικής θα είναι τεράστιος.

Εκτός κι αν κάποιοι το δουν ως θετική εξέλιξη λόγω της αγοράς που θα ανθήσει, αυτής των συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου – αυτοπροστασίας… Αστειευμένοι το είπαμε…

Πηγή:

www.defencepoint.gr

WikiLeaks: Τα «τυφλά» F-16 και οι πιέσεις για τα εξοπλιστικά

Ένα από τα θέματα που φαίνεται να απασχολεί την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα είναι οι αμυντικοί εξοπλισμοί της Ελλάδας και η προώθηση αμερικανικών εταιρειών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν μία σειρά τηλεγραφημάτων για μία παρτίδα από αμερικάνικα μαχητικά αεροσκάφη F-16 που όπως αποδείχτηκε έχουν μεγάλες ελλείψεις μέχρι και σήμερα.

Το Μάρτιο του 2000 ο τότε υπουργός Άμυνας, Άκης Τσοχατζόπουλος υπογράφει την παραγγελία για 60 (Peace Xenia III) F-16 στην τιμή των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τα αεροσκάφη είναι της αμερικάνικης εταιρείας Locκhead Martin ενώ το σύστημα αυτοπροστασίας είναι μίας άλλης αμερικανικής εταιρείας, της Raytheon. Τα αεροσκάφη παραλαμβάνονται το 2003 και από την αρχή το σύστημα αυτοπροστασίας τους δεν λειτουργεί. Το σύστημα αυτοπροστασίας στα μαχητικά αεροσκάφη θεωρείται απολύτως απαραίτητο, καθώς χωρίς αυτό, το αεροσκάφος δεν έχει κανένα τρόπο να προστατευθεί ή να αντιμετωπίσει οποιουδήποτε είδους επίθεση, και είναι – όπως χαρακτηριστικά ονομάζεται – τυφλό.

Εννιά χρόνια μετά από την παραγγελία το πρόβλημα με το σύστημα αυτοπροστασίας των F-16 φαίνεται σύμφωνα με την ίδια σειρά τηλεγραφημάτων να μην έχει λυθεί ακόμη. Έτσι, τα «τυφλά F16» είναι από τα πρώτα θέματα που φαίνεται να συζητά ο νέος Υπουργός Αμύνης, Ευάγγελος Βενιζέλος με τον Αμερικανό πρέσβη Σπέκχαρντ. Στο τηλεγράφημα της 4ης Νοεμβρίου του 2009 ο αμερικανός πρέσβης ενημερώνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για «τα παράπονα» του Υπουργού Αμύνης σε σχέση με την λειτουργία των F-16. «Ο υπουργός παραπονιέται για ένα πρόβλημα που έχουν το σύστημα αυτοπροστασίας στο Peace Xenia III F-16 και ότι οι αμερικανικές εταιρείες πρέπει να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθηνή», γράφει ο Σπέκχαρντ σημειώνοντας δίπλα σε παρένθεση, ότι το πρόβλημα προέκυψε λόγω παγωμένων διαπραγματεύσεων μεταξύ της αμερικανικής εταιρείας Raytheon και του ελληνικού υπουργείο Άμυνας, κι έτσι «κανένα από τα αεροσκάφη δεν έχει εγκατεστημένο το σύστημα αυτοπροστασίας».

Ένα μήνα αργότερα, ο Βενιζέλος επισκέπτεται ξανά τον Αμερικανό πρέσβη για το ίδιο θέμα. Στο τηλεγράφημα 09ATHENS1605 που έπεται της συνάντησης, ο Βενιζέλος φαίνεται να επαναλαμβάνει στον πρέσβη ότι το φταίξιμο είναι της αμερικανικής εταιρεία Raytheon, αλλά αυτή τη φορά ζητά και την βοήθειά του προς επίλυση της διαφοράς. Στο περιθώριο της συνάντησης ο πρέσβης ρωτά τον Βενιζέλο και για τα δημοσιεύματα που τον φέρουν να έχει αποφασίσει αγορά Eurofighter για να καλύψει τις ανάγκες σε μαχητικά αεροσκάφη νέας γενιάς. «Μην ακούτε αυτά που γράφονται γιατί είναι ανακριβή» απαντά ο Βενιζέλος στον Σπέκχαρντ, διαβεβαιώνοντας τον ότι δεν έχει πάρει «καμία απόφαση ακόμα».

Ο πρέσβης κλείνει το τηλεγράφημα με ένα προσωπικό σχόλιο. «Η συναλλαγή μεταξύ της Raytheon και της Ελληνικής κυβέρνησης είναι απευθείας εμπορική και όχι διακρατική», έτσι, συνεχίζει ο πρέσβης, οι εναλλακτικές της αμερικανικής

πηγή:
www.skai.gr

Λιβύη: Στο ΝΑΤΟ περνά η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων

Να επιβάλουν τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη και να προστατεύσουν τους άμαχους από τις δυνάμεις του Μουάμαρ Καντάφι, συμφώνησαν οι χώρες - μέλη του NATO την Πέμπτη, δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του Βορειοατλαντικού Συμφώνου Άντερς Φον Ράσμουσεν.

Διευκρίνισε ότι οι δυνάμεις της Συμμαχίας μπορούν να εμπλακούν σε περαιτέρω επιχειρήσεις, αν βρεθούν σε κατάσταση αυτοάμυνας.

Πρόσθεσε ότι «προς το παρόν θα υπάρχουν επιχειρήσεις της συμμαχίας Γαλλίας – Βρετανίας - ΗΠΑ και επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ» ενώ κατέληξε λέγοντας ότι συνεχίζονται οι συνομιλίες για το ενδεχόμενο να αναλάβει το ΝΑΤΟ έναν ευρύτερο ρόλο.

Τα σχέδια για μια επιχείρηση του ΝΑΤΟ για την επιβολή της ζώνης απαγόρευσης των πτήσεων στη Λιβύη προβλέπουν μια αποστολή 90 ημερών, αλλά η διορία αυτή μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί ανάλογα με το τί θα ζητηθεί, δήλωσε αξιωματούχος του ΝΑΤΟ.

Παράλληλα, ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών Ουίλιαμ Χέιγκ, δήλωσε την Παρασκευή, ότι δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένα στοιχεία για την πρόκληση απωλειών μεταξύ των αμάχων από τις στρατιωτικές αεροπορικές επιδρομές της διεθνούς συμμαχίας στη Λιβύη.

Ικανοποίηση από ΗΠΑ - Βρετανία - Τουρκία

Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον χαιρέτισε το γεγονός ότι το NATO συμφώνησε να αναλάβει την επιβολή της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη και εκτίμησε ότι είναι το "κατάλληλο" όργανο για την "προστασία των αμάχων" στη χώρα.

Μιλώντας από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ η Κλίντον είπε ότι οι δυνάμεις του Καντάφι απωθήθηκαν, απετράπη μια ανθρωπιστική καταστροφή στη Βεγγάζη, προπύργιο των εξεγερμένων, και ότι η πολεμική αεροπορία κι η αεράμυνα του συνταγματάρχη Μουάμαρ Καντάφι έχουν εξουδετερωθεί σχεδόν πλήρως.

Αν κι αναγνώρισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ηγήθηκαν της αποστολής τις πρώτες ημέρες, η Κλίντον σημείωσε ότι υπήρξε σημαντική μείωση του αριθμού των αεροσκαφών των ΗΠΑ που εκτελούν αποστολές καθώς αυξήθηκαν οι αριθμοί των αεροσκαφών άλλων χωρών.

Τη μεταβίβαση της διοίκησης των επιχειρήσεων για την επιβολή της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη στο NATO, καλωσόρισε και το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών.

"Στέλνει άλλο ένα μήνυμα στον Καντάφι ότι δεν μπορεί να αγνοεί την ενωμένη, παγκόσμια έκκληση για κατάπαυση του πυρός και την καταδίκη των βάρβαρων πράξεών του", επισημαίνει το υπουργείο σε ανακοίνωσή του.

Για επίτευξη κατ' αρχήν συμφωνίας και ικανοποίηση των τουρκικών απαιτήσεων έκανε λόγο, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση της Τουρκίας, ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι "ο έλεγχος των επιχειρήσεων περνά εξ ολοκλήρου στο ΝΑΤΟ".

Στο μεταξύ, την Πέμπτη αντιαεροπορικά πυρά ακούστηκαν και πάλι στην Τρίπολη και σημειώθηκαν εκρήξεις στην πρωτεύουσα και στην ανατολική συνοικία Ταζούρα. Συμμαχικά μαχητικά σφυροκόπησαν θέσεις των δυνάμεων που πρόσκεινται στον Καντάφι αλλά δεν απέτρεψαν την είσοδο κυβερνητικών αρμάτων μάχης στην Μιζουράτα.

Οι αρχές της Λιβύης υποστήριξαν ότι οι συμμαχικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί έχουν στοιχίσει τη ζωή περίπου 100 αμάχων ως τώρα.

Από την πλευρά του ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Γκι-μουν είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να καταδεικνύει ότι η Τρίπολη συμμορφώνεται με τις αποφάσεις του Οργανισμού. Ο ειδικός επιτετραμμένος του για τη Λιβύη προειδοποίησε ότι θα υπάρξουν "πρόσθετα μέτρα" εάν η Τρίπολη δεν προχωρήσει άμεσα σε κατάπαυση του πυρός.

Η Βρετανία θα φιλοξενήσει διεθνή διάσκεψη στο Λονδίνο την Τρίτη για να εξεταστεί η "πρόοδος" της στρατιωτικής επέμβασης στη Λιβύη.

Το θέμα της Λιβύης συζητήθηκε και στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί δήλωσε ότι επαφίεται στους Λίβυους να αποφασίσουν για την μοίρα του ηγέτη της χώρας τους Μουάμαρ Καντάφι και εκτίμησε ότι η στρατιωτική δράση της διεθνούς συμμαχίας στη Λιβύη, "απέτρεψε δεκάδες χιλιάδες θανάτους".

Σύνοδος στην Αντίς Αμπέμπα

Στο μεταξύ, άρχισε την Παρασκευή το πρωί σύνοδος στην έδρα της Αφρικανικής Ένωσης στην Αντίς Αμπέμπα με στόχο την εξεύρεση μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων στην κρίση στη Λιβύη, παρουσία αντιπροσωπείας της λιβυκής κυβέρνησης, σύμφωνα με ανταποκριτή του Γαλλικού Πρακτορείου.

Ως αργά το πρωί στη σύνοδο δεν παρευρισκόταν κανένας απεσταλμένος των λίβυων αντικαθεστωτικών, σύμφωνα με τον ανταποκριτή.

Της λιβυκής κυβερνητικής αντιπροσωπείας ηγείται ο γενικός γραμματέας του Γενικού Λαϊκού Συμβουλίου Μοχάμεντ Αμπού ελ Κάσιμ Ζουάι και τον συνοδεύουν τέσσερις υπουργοί.

Στη σύνοδο μετέχουν εκπρόσωποι της ΕΕ, του Αραβικού Συνδέσμου και των χωρών της Ισλαμικής Διάσκεψης, όπως και οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών μελών της επιτροπής της Αφρικανικής Ένωσης, η οποία ιδρύθηκε ειδικά για να παρακολουθεί την κατάσταση στη Λιβύη (Νότια Αφρική, Κονγκό, Μαυριτανία, Μαλί και Ουγκάντα).

"Η κατάσταση που επικρατεί στη Λιβύη είναι εξαιρετικά σοβαρή, τόσο για την ίδια τη χώρα όσο και για την περιοχή στο σύνολό της", δήλωσε σε ομιλία του κατά την έναρξη της συνόδου ο πρόεδρος της Επιτροπής αυτής της Αφρικανικής Ένωσης Ζαν Πινγκ.

Πηγή:
www.skai.gr

Λιβύη: οι ΗΠΑ δεν έχουν την πολυτέλεια να κυνηγούν φαντάσματα

Libya intervention: US cannot afford to 'go in search of monsters to destroy'

Σφάζονται στο ΝΑΤΟ για την λεία

• Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Μαλλιοτραβιούνται αναμεταξύ τους οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Βρετανία, η Ιταλία και οι άλλες ΝΑΤΟϊκές χώρες που έχουν κηρύξει αεροπορικό πόλεμο εναντίον της Λιβύης, γιατί φυσικά η καθεμιά θέλει για τον εαυτό της όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο από τα πετρελαϊκά κοιτάσματα μετά την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Ως εκ τούτου όλα τα μεγάλα κράτη θέλουν να εμφανιστούν ως «αρχηγοί» του πολέμου για να θεμελιώσουν «δικαιώματα» για την πετρελαϊκή μερίδα του λέοντος, με αποτέλεσμα το ΝΑΤΟ να συνεδριάζει τρεις μέρες τώρα και να αδυνατεί να πάρει μια απόφαση ποιος διοικεί επισήμως αυτές τις πολεμικές επιχειρήσεις.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε ότι «σε ημέρες, όχι σε εβδομάδες» οι ΗΠΑ θα παραδώσουν την ηγεσία του πολέμου, αλλά δεν διευκρίνισε σε ποιον θα την παραδώσουν! Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατεί είναι το σχόλιο που έκαναν κύκλοι της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι: «Ετσι που πάει η ιστορία με τη Λιβύη, οι Γάλλοι θα πάρουν τα πετρέλαια και η Ιταλία θα πάρει τους πρόσφυγες!».

Χθες δεν υπήρχε εφημερίδα μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας που να μην έκανε λόγο για τις ισχυρότατες διαφωνίες στους κόλπους των επιδρομέων κατά της Λιβύης. Ενδεικτικός ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου: «Ρήξη για τη διοίκηση της δράσης στη Λιβύη», έγραφε. «Εξοργισμένες ΗΠΑ - Βρετανία με τα γαλλικά πλήγματα. Εμπόδιο στον έλεγχο του ΝΑΤΟ. Πρεσβευτές αποχωρούν από συνεδρίαση», πρόσθεταν οι υπότιτλοι προσδίδοντας «δραματικό» τόνο στις εξελίξεις.

Οι Αγγλοαμερικανικοί κατηγορούν ευθέως τον Σαρκοζί ότι άρχισε τα πλήγματα εντυπωσιοθηρικού χαρακτήρα χωρίς καν να ενημερώσει «πλήρως» τους συμμάχους του, με αποτέλεσμα να έχει δυσκολέψει πλέον πολύ το πέρασμα της ηγεσίας του πολέμου στο ΝΑΤΟ, κάτι με το οποίο άλλωστε το Παρίσι διαφωνεί.

Τη Δευτέρα μάλιστα το κλίμα ήταν τόσο τεταμένο στη συνεδρίαση των αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ, ώστε όταν ο γ.γ. του επιθετικού αυτού συνασπισμού, ο Δανός Αντερς Φογκ Ράσμουσεν, τόλμησε να επικρίνει τη Γαλλία επειδή εμπόδιζε την ανάμειξη του ΝΑΤΟ και τη Γερμανία επειδή δεν ήθελε να συμμετάσχει ενεργά στον αεροπορικό πόλεμο κατά της Λιβύης, ο Γάλλος και ο Γερμανός πρεσβευτής αποχώρησαν από τη συνεδρίαση!

Οι Αγγλοαμερικανοί κατηγορούν τους Γάλλους ότι ξαφνικά μπλοκάρισαν την επικείμενη συμφωνία του ΝΑΤΟ το Σάββατο, γιατί ήθελαν ο Σαρκοζί να ανακοινώσει τα πρώτα αεροπορικά πλήγματα κατά της Λιβύης από γαλλικά πολεμικά αεροπλάνα αμέσως μόλις βγήκε από τη σύνοδο - σόου που οργάνωσε το Σάββατο στο Παρίσι και η οποία θα αποφάσιζε δήθεν για την κήρυξη του πολέμου κατά της Λιβύης.

Οι Γάλλοι ανταπαντούν καρφώνοντας τους Αμερικανούς ότι είχαν συμφωνήσει μαζί τους ότι τα γαλλικά μαχητικά αεροσκάφη θα επετίθεντο πρώτα για να μη φανεί ότι οι ΗΠΑ κάνουν τρίτο πόλεμο εναντίον ισλαμικής χώρας μετά το Αφγανιστάν και το Ιράκ και αμέσως μετά οι Αμερικανοί θα έριχναν τους πυραύλους Τόμαχοκ, που συνιστούσαν και την πραγματική επίθεση.

Την Κυριακή το βράδυ ήταν η σειρά της Τουρκίας να μπλοκάρει τις κινήσεις ανάληψης της ηγεσίας του πολέμου από το ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση Ερντογάν, πέρα από τη γραμμή της να εμφανίζεται ως αταλάντευτος φίλος των Αράβων που έχει εκτοξεύσει στα ύψη τη δημοτικότητα του Τούρκου πρωθυπουργού στις αραβικές χώρες, είναι και εξαιρετικά ενοχλημένη από το γεγονός ότι ο Σαρκοζί δεν προσκάλεσε ούτε τυπικά την Αγκυρα στη σύνοδο - σόου του Παρισιού.

Ετσι οι Τούρκοι παίρνουν και μια μικρή ρεβάνς μέσα στους κόλπους του ΝΑΤΟ, αξιοποιώντας τις σφοδρές αντιθέσεις που εμφανίζονται στους στόχους και στις θέσεις ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας στο θέμα της Λιβύης. Η ουσία είναι ότι η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τις ευκαιρίες, εμφανίζεται για ακόμη μια φορά στα μάτια των Αράβων ως υποστηρικτής τους και αποστασιοποιημένη από τους «σταυροφόρους» της Δύσης.

Η Δύση οργανώνει αντικανταφικούς
ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ του στρατού από χώρες της Δύσης βρίσκονται ήδη στο λιβυκό έδαφος και προσπαθούν να οργανώσουν τις αντικανταφικές δυνάμεις σε υποτυπωδώς αξιόμαχες στρατιωτικές μονάδες, ικανές να αντιπαρατεθούν κάπως με τις δυνάμεις του καθεστώτος, οι οποίες τους σαρώνουν με χαρακτηριστική ευκολία από τη στιγμή που ανασυγκροτήθηκαν μετά το αρχικό σοκ που διήρκεσε περίπου μια εβδομάδα. Εχει αποκατασταθεί επιπλέον γραμμή ανεφοδιασμού των αντικανταφικών με όπλα μέσω Αιγύπτου και μάλιστα σε διαρκώς αυξανόμενες ποσότητες. Τα στοιχεία αυτά που μεταδίδονται από Δυτικούς δημοσιογράφους, που βρίσκονται επιτόπου, αναδεικνύουν τον νέο χαρακτήρα που έχει πλέον προσλάβει ο πόλεμος κατά της Λιβύης.

Πηγή:
kostasxan.blogspot.com

Το ΝΑΤΟ συμφωνεί ότι «δεν συμφωνεί»

Ιδιαίτερες πτυχές έχει φέρει στην επιφάνεια η κρίση στη Λιβύη, στην οποία αναδύεται παράλληλα και ως η μεγαλύτερη κρίση της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ, εκ ιδρύσεώς του. Η αντιπαράθεση μέσα στους κόλπους του ΝΑΤΟ φαίνεται να έχει κατασταλάξει - τουλάχιστον εν μέρει. Η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ έχουν συμφωνήσει σχετικά με το ρόλο της συμμαχίας στη Λιβύη: η Συμμαχία θα πρέπει τώρα να αναλάβει την επιχειρησιακή διοίκηση για την επιβολή της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, συμφώνησε με τον Γάλλο ομόλογό του, Νικολά Σαρκοζί και τον Βρετανό Πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να παίξει καθοριστικό ρόλο στη δομή διοίκησης. Σε τηλεφωνικές συνομιλίες, Ομπάμα, ο Σαρκοζί και ο Κάμερον έχουν έρθει σύμφωνα με βρετανικές πηγές στην ακόλουθη λύση:
* Το ΝΑΤΟ θα αναλάβει τη στρατιωτική διοίκηση της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Οι ενέργειες θα καθοδηγούνται από τον Αμερικανό ναύαρχο Τζέιμς Σταυρίδης, ο διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.
* Η πολιτική εποπτεία θα πρέπει να συνεχίσει να βρίσκεται υπό την συμμαχία των προθύμων και όχι του ΝΑΤΟ. Τι θα μπορύσε να σημαίνει αυτό στην πράξη, δεν διευκρινίζεται.
Προηγουμένως, ιδιαίτερα η Γαλλία, αντιστάθηκε σε έναν πιο σημαντικό ρόλο στο ΝΑΤΟ - και υποστήριξε ότι η στρατηγική στη Λιβύη θα πρέπει να αναληφθεί από έναν αγγλο-γαλλικο συνασπισμό.
Στρατιωτική διοίκηση, ναι, πολιτική ηγεσία όχι Αυτή είναι η στάση της γαλλικής κυβέρνησης - και ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας κ.Ζιπέ επανέλαβε ότι τώρα ότι το ΝΑΤΟ υπηρετεί τον συνασπισμό ως εργαλείο σχεδιασμού και ελέγχου της στρατιωτικής αποστολής. Δεν θα αναλάβει την πολιτική ηγεσία. Η πολιτική ηγεσία αναμένεται να λάβει μια επιτροπή σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, κάτι το οποίο η Γαλλία είχε προτείνει την προηγούμενη ημέρα, όπου θα έχουν τη δυνατότητα να ενταχθούν και αραβικά κράτη.
Η Τουρκία έπαιξε τις τελευταίες ημέρες, έναν ιδιαίτερο ρόλο, κινούμενη σε έναν παράλληο άξονα με τη Γεμρανία, αν και για διαφορετικούς λόγους. Ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, βάσει της αντι-ευρωπαϊκής του πορείας απαιτούσε η ηγεσία της στρατιωτικής επιχείρησης να έχει την έγκριση του ΟΗΕ, αλλά τις τελευταίες μέρες φαίνεται ότι η Τουρκία είναι κάπως πιο «ευέλικτη» στις απαιτήσεις της.
Ο Πρόεδρος Ομπάμα σε κάθε περίπτωση φαίνεται ότι λαμβάνει υπόψιν του τις ανησυχίες των μουσουλμανικών χωρών: τηλεφώνησε την Τρίτη με τους ηγέτες του Κατάρ και της Τουρκίας. Η αραβική υποστήριξη για την επιτυχία της επιχείρησης είναι ιδιαίτερα σημαντική - επαναλαμβάνεται συνεχώς από την αμερικανική πλευρά
Αυτό που είναι ήδη σαφές όσον αφορά το στρατιωτικο σκέλος: Το ΝΑΤΟ θέλει να καθιερώσει στα ανοικτά των ακτών της Λιβύης το εμπάργκο όπλων για την Τρίπολη, μέσω του ναυτικού αποκλεισμού της. Το ΝΑΤΟ έχει αρχίσει να επιβάλει το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ κατά της Λιβύης. Η Συμμαχία ανακοίνωσε σήμερα στις Βρυξέλλες ότι τα πολεμικά σκάφη περιπολούν στα ανοικτά των ακτών της Λιβύης. Τα πολεμικά σκάφη ανήκουν στις δύο ομάδες του ΝΑΤΟ που περιπολούν στη Μεσόγειο. Η Γερμανία απόσυρε τις στρατιωτικές δυνάμεις από τη Μεσόγειο.
Το πρώτο μεγάλο ρήγμα στη Συμμαχία έγινε εμφανές το 2002 με το Ιράκ. Λίγο αργότερα στο Αφγανιστάν, η Συμμαχία βρέθηκε σε έναν αγώνα επιβίωσης, για τον οποίο φάνηκε ότι θα έχει επιτυχία, οριακή. Η Λιβύη την επαναφέρει και πάλι πίσω στην πραγματικότητα: o πόλεμος έχει δημιουργήσει την δική του δυναμική, υποβαθμίζοντας το ΝΑΤΟ για πρώτη φορά θεαματικά – τόσο πολιτικά, όσο και στρατιωτικά.

Πηγή:
fox2magazine.net

"Άφαντα" τα F-22 στη Λιβύη

Και δεν εννοούμε στελθ! Εννοούμε ότι παρ'όλες τις προβλέψεις η Αμερικανική πολεμική αεροπορία δεν φαίνεται έτοιμη να τα αφήσει να πετάξουν στον Λιβυκό εναέριο χώρο.

Σύμφωνα με στοιχεία του DefenseNews, τα αεροσκάφη κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να αναπτυχθούν στην περιοχή διότι δεν έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με τα υπόλοιπα αεροσκάφη του συνασπισμού ενώ δεν έχουν (ακόμα) σημαντικές δυνατότητες κρούσης.

Κατά τα φαινόμενα, οι σχεδιαστές του F-22 αντιμετώπισαν ένα σημαντικό δίλημμα που τώρα φαίνεται να εξελίσσεται σε μειονέκτημα (αν και όχι σημαντικό). Θα μπορούσαν να αυξήσουν τις δυνατότητες επικοινωνίας και συνδεσιμότητας του αεροσκάφους ώστε να επικοινωνεί με άλλες πλατφόρμες αλλά σε αυτή την περίπτωση θα θυσίαζαν τα εξαιρετικά χαρακτηριστικά στελθ που του χαρίζουν το τακτικό πλεονέκτημα στο σύγχρονο αεροπορικό πεδίο μάχης.

Το F-22 μπορεί να επικοινωνήσει αποκλειστικά με άλλα F-22 μέσω μιας ειδικής ζεύξης δεδομένων αλλά δεν χρησιμοποιούν τα συνηθισμένα τερματικά του Link-16. Τα F-22 μπορούν μόνο να λάβουν στοιχεία του Link-16 αλλά όχι να εκπέμψουν. Διαφορετικά, θα αυξάνονταν οι πιθανότητες εντοπισμού τους.

Επίσης, το γεγονός ότι το F-22 μπορεί να εξοπλιστεί μόνο με 2 JDAM (Joint Direct Attack Munitions) των 1000 λιβρών μειώνει δραματικά τη χρησιμότητά του στις επιχειρήσεις της Λιβύης όπου οι αποστολές κρούσης καταλαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος σε σχέση με τις αποστολές αεροπορικής υπεροχής.

Όπως αναφέρει και το περιοδικό "Πτήση" του Φεβρουαρίου, οι δυνατότητες κρούσης θα αυξηθούν κατακόρυφα μετά την πραγματοποίηση του προγράμματος αναβάθμισης Increment 3.1 το οποίο θα προσφέρει και νέες διαμορφώσεις αέρος-εδάφους στο ραντάρ, συμπεριλαμβανομένων κάποιων συνθετικής απεικόνισης (SAR - Synthetic Aperture Radar). Με τη χρήση των νέων διαμορφώσεων ραντάρ, το Raptor θα μπορεί να κάνει χρήση των μικρότερων σε μέγεθος GBU-39SDB (Small Diameter Bomb) των 250 λιβρών που όμως θα προσφέρουν μεγαλύτερη ακρίβεια άφεσης, οκτώ από τις οποίες θα μπορούν να μεταφερθούν στις κοιλιακές αποθήκες οπλισμού.

Η αναβάθμιση σε Increment 3.1 θα ολοκληρωθεί στα τέλη του τρέχοντος έτους και θα ακολουθήσουν και άλλες, ανάμεσα στις οποίες και η εγκατάσταση του νέου συστήματος ραδιοζεύξης Multifunction Advanced Data-link (MADL) το οποίο θα εξοπλίζει και το μελλοντικό F-35.

Μέχρι τότε, το Raptor πιθανότατα θα μείνει μακριά από το εναέριο πεδίο μάχης της Λιβύης, ίσως και επειδή το κόστος και το (χαμηλό βέβαια) ρίσκο επιχειρήσεων του F-22 δεν δικαιολογείται από τις Λιβυκές αεροπορικές και αντιαεροπορικές δυνατότητες. Για τον Μαρκ Γκούζινγκερ του Κέντρου Στρατηγικών Αναλύσεων και Προϋπολογισμών, η Λιβύη δεν αποτελεί έτσι κι αλλιώς σημαντικό αντίπαλο στον αεροπορικό τομέα.

Το πεδίο είναι ανοικτό επομένως για τα Dassault Rafale και τα Eurofighter Typhoon να δείξουν τις αρετές τους.

Λιβύη: ενεργή η Λιβυκή αεράμυνα, υπαρκτός ο κίνδυνος για τους Ευρωπαίους

Με τα πρώτα εικοσιτετράωρα βομβαρδισμών να έχουν περάσει, Αμερικανοί αξιωματούχοι ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα των επιχειρήσεων και το ρόλο της αμερικανικής αεροπορίας.
Σύμφωνα με τον Αντιναύαρχο Γουίλιαμ Γκόρτνεϋ, τα πλήγματα της λιβυκής αεράμυνας με βλήματα κρουζ τύπου Tomahawk ήταν επιτυχημένα αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι ο κίνδυνος των αντιαεροπορικών έχει περάσει.
Οι αντιαεροπορικές ικανότητες της Λιβύης έχουν υποβαθμιστεί, κυρίως όμως σε επίπεδο συστημάτων μέσου και μεγάλου βεληνεκούς. Οι Tomahawk έπληξαν βάσεις και εκτοξευτές SA-5 (Gammon, γνωστό και ως S-200), SA-3 (Goa) και SA-2 (Guideline). Επιπλέον, βομβαρδιστικά B-2 έπληξαν αεροπορικές βάσεις, αχρηστεύοντας διαδρόμους αποπροσγείωσης ενώ κατέστρεψαν και αεροσκάφη που βρίσκονταν σε shelters. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Γκόρτνεϋ, οι Λίβυοι δεν εκτόξευσαν βλήματα εναντίον αεροσκαφών και δεν άνοιξαν τα ραντάρ τους με σκοπό την αποφυγή άμεσης στοχοποίησης. Αυτό συνεπάγεται ότι η στοχοθεσία των Αμερικανών βασίστηκε στις δυνατότητες οπτικού εντοπισμού (IMINT) και όχι ηλεκτρομαγνητικής παρακολούθησης και στοχοποίησης (SIGINT). Αυτό μειώνει, κατά κάποιο τρόπο, την πιθανότητα τα αμερικανικά αεροσκάφη να κατάφεραν να θέσουν εκτός μάχης το σύνολο της λιβυκής αεράμυνας.
Ασφαλώς, ο κίνδυνος των δύσκολα εντοπίσημων και υψηλής κινητικότητας αντιαεροπορικών πυραύλων παραμένει. Οι SA-6 (Gainful), οι SA-8 (Gecko ή OSA) και τα πολυάριθμα SA-7, SA-9, SA-13 παραμένουν σχεδόν ανέπαφα και απειλητικά, παρά τη σφοδρότητα των πρώτων βομβαρδισμών. Επιπλέον, όπως αφέθηκε να εννοηθεί, οι αμερικανικές δυνάμεις δεν έβαλαν εναντίον των αντιαεροπορικών πυροβόλων του Λιβυκού στρατού προς αποφυγή παράπλευρων απωλειών.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι οι αμερικανικές δυνάμεις κυριολεκτικά άνοιξαν "παράθυρο ευκαιρίας" για τις γαλλικές, βρετανικές και όποιες άλλες αεροπορικές δυνάμεις θα επιχειρήσουν στο Λιβυκό εναέριο χώρο. Από πολλές απόψεις, ο κρίσιμος παράγοντας της μέχρι τώρα επέμβασης είναι (για μια ακόμα φορά) η αμερικανική αεροπορία η οποία με τις απαράμιλλες δυνατότητες καταστολής αεράμυνας και κρούσης εγγυάται απρόσκοπτους βομβαρδισμούς μετά την πρώτη μέρα.

Παραταύτα, οι δυνατότητες και η εκπαίδευση των ευρωπαϊκών πληρωμάτων κρίνεται επίσης σημαντική από τη στιγμή που οι αποστολές χαμηλού ύψους θα παραμείνουν εξαιρετικά επικίνδυνες ή ουσιαστικά απαγορευτικές. Κατά πάσα πιθανότητα, ο επιχειρησιακός σχεδιασμός θα "ανεβάσει" τα αεροσκάφη σε μεγαλύτερο (ασφαλές) ύψος, μειώνοντας τις δυνατότητες προσβολής ακριβείας ενώ θεωρείται βέβαιο ότι ο Λιβυκός εναέριος χώρος θα κορεστεί από παρεμβολές προκειμένου επικοινωνίες και συστήματα ελέγχου πυρός της Λιβύης να εξουδετερωθούν.
Στο ζήτημα των ευρωπαϊκών αεροπορικών επιχειρήσεων πολλά φαίνεται ότι θα κριθούν σε πολιτικό επίπεδο, με άλλα λόγια οι επιχειρήσεις θα σχεδιαστούν με γνώμονα την ανοχή των ευρωπαϊκών ηγεσιών σε απώλειες αεροσκαφών. Θα αποτελέσει δύσκολο πολιτικό εγχείρημα η δικαιολόγηση της απώλειας γαλλικών ή βρετανικών αεροσκαφών κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων βομβαρδισμού χωρίς τη μέχρι τώρα σύμπραξη του ΝΑΤΟ και με αυξανόμενες τις διεθνείς αντιδράσεις στο ζήτημα της νομιμότητάς τους (βλέπε Ρωσία και Κίνα). Πόσο μακριά μπορούν να τραβήξουν το σκοινί οι Ευρωπαίοι, κανείς δεν γνωρίζει μέχρι στιγμής.
Εκείνο που όλοι γνωρίζουν πάντως είναι ότι οι αποστολές θα πρέπει να είναι αποφασιστικές σε αποτελέσματα και βραχείες σε χρονική διάρκεια προκειμένου να είναι πολιτικά επωφελείς για την πολυεθνική δύναμη. Η χρονική παράταση αναπόφευκτα θα φέρει απώλειες, θα μεγιστοποιήσει τις τριβές μεταξύ των μελών της διεθνούς κοινότητας, θα αυξήσει τις τιμές του πετρελαίου και, βέβαια, θα αφήσει και κάποιο περιθώριο ελιγμών στον Καντάφι τόσο σε πολιτικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο.

Κι όλα αυτά χωρίς αναγκαστικά την αμέριστη συμπαράσταση των Αμερικανών. Όπως δήλωσε ο αντιναύαρχος Γκόρτνεϋ, οι ΗΠΑ ηγούνται των επιχειρήσεων τώρα, αλλά αυτό πρόκειται να αλλάξει.

ΛΙΒΥΗ: η επίθεση ξεκίνησε

Με τις αεροπορικές επιχειρήσεις γαλλικών μαχητικών ξεκίνησε η επέμβαση της πολυεθνικής δύναμης η οποία σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ πρόκειται να απαγορεύσει τις πτήσεις πάνω από τη Λιβύη και να αποτρέψει την περαιτέρω αιματοχυσία αμάχων. 

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, Γαλλικά μαχητικά πετούν πάνω από τη Βεγγάζη ενώ φαίνεται ήδη να έχουν πλήξει κάποια λιβυκά οχήματα που συμμετείχαν στην επιχείρηση ανακατάληψης της πόλης από τις δυνάμεις του Καντάφι.
Αμερικανικές πηγές αναφέρουν ότι είχε προγραμματισθεί το πρωί ναυτική επιχείρηση των αμερικανικών δυνάμεων οι οποίες με πυραύλους κρουζ τύπου Tomahawk θα έπλητταν στόχους της Λιβυκής αεράμυνας. Ωστόσο, το αμερικανικό Πεντάγωνο αρνήθηκε να αποκαλύψει αν τα πλήγματα πραγματοποιήθηκαν ή όχι.
Οι πρώτες εκτιμήσεις αφήνουν να διαφανεί ότι τον κύριο όγκο των επιχειρήσεων θα υποστηρίξουν αρχικά οι Ευρωπαίοι και οι μεσανατολικές δυνάμεις, σε μια προσπάθεια να φανεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν συμμετέχουν στην επέμβαση σε ένα ξένο κράτος, το οποίο μάλιστα κατέχει "ιδιαίτερη" θέση στο σημερινό ενεργειακό μωσαϊκό. Παρ' όλα αυτά, αξιωματούχοι της Αμερικανικής αεροπορίας (USAF) δεν απέκλεισαν την συμμετοχή στις επιχειρήσεις εφόσον οι καταστάσεις το απαιτήσουν και ειδικά αφότου αξιολογηθεί η απειλή της λιβυκής αεράμυνας έναντι των ευρωπαϊκών αεροσκαφών. Αναμφίβολα, αεροσκάφη F-22 θα χρησιμοποιηθούν διότι κατέχουν ιδιαίτερο πλεονέκτημα σε πεδίο μάχης κορεσμένο από αντιεροπορικές δυνάμεις.

Η επέμβαση της πολυεθνικής δύναμης καταδεικνύει, για μία ακόμα φορά, ότι η διεθνής κοινότητα έχει τη δυνατότητα να επεμβαίνει συνεργατικά στις περιπτώσεις που απαιτούν στρατιωτική ισχύ για την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου (στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δικαίωμα στη ζωή των αμάχων).

Ωστόσο, η καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων και κυρίως η επιλεκτικότητα των επεμβάσεων καταδεικνύει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι στην πραγματικότητα πολύ χαμηλά στην ατζέντα των μεγάλων δυνάμεων και δεν αποτελούν κριτήριο για τη συνολική αξιολόγηση της πολιτικής τους. Αρκεί κανείς να αναλογιστεί τη διεθνή αντίδραση σε άλλες περιπτώσεις κατάφωρης παραβίασης δικαιωμάτων όπου οι ισχυρότερες δυνάμεις έμειναν απαθείς και με τη συμπεριφορά τους ενίσχυσαν τον επιτιθέμενο ή τον δυνάστη.

Διότι ναι μεν είναι λίγοι οι ηγέτες του σήμερα που είναι τόσο απεχθείς όσο ο Καντάφι, αλλά είναι πολλοί οι πολίτες που σφαγιάστηκαν από κρατικές δυνάμεις όταν όρθωσαν το ανάστημά τους και περιφρούρησαν τα θεμελιώδη δικαιώματά τους. Και μιλάμε για τις τελευταίες δεκαετίες, όχι στον Ψυχρό Πόλεμο ή και παλαιότερα.
Κανείς δεν επενέβη ουσιαστικά για να προασπίσει τα δικαιώματα των Κούρδων του Βορείου Ιράκ μετά τον πόλεμο του Κόλπου του 1990, κανείς δεν μίλησε για το σφαγιασμό των Κούρδων της ανατολικής Τουρκίας τις τελευταίες δεκαετίας, δεν πραγματοποιήθηκαν στρατιωτικά πλήγματα σε ισραηλινούς στόχους στη Λωρίδα της Γάζας, δεν προστατεύθηκαν οι ισραηλινοί πληθυσμού από τις επιχειρήσεις των μεσανατολιτών τρομοκρατών, δεν επενέβη κανείς στο Λίβανο το 2006, η διεθνής κοινότητα δεν έστειλε στρατιωτικές δυνάμεις στην Τσετσενία ή στη Νότια Οσετία (όπου ο ρωσικός στρατός "αλώνισε" ελεύθερος), δεν επενέβη η διεθνής κοινότητα στο Μπαχρέιν  (επενέβη όμως η... Σαουδική Αραβία) και δεν θα επέμβει η διεθνής κοινότητα στη Σαουδική Αραβία αν κάποιοι σηκώσουν και κεφάλι  και αμφισβητήσουν ένα από τα πιο αυταρχικά μοναρχικά καθεστώτα του πλανήτη... το οποίο είναι βέβαια και στυλοβάτης της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας. Τελικά, μπορεί κανείς να ελπίζει στη Διεθνή Κοινότητα και τις ανθρωπιστικές αρχές;

Όχι, μπορεί όμως να υπολογίζει στα συμφέροντα και στους συμμάχους. Διότι μπορεί η επέμβαση στη Λιβύη να είναι μια κλασική περίπτωση επέμβασης στα εσωτερικά ενός άλλου κράτους (μια αρχή που φαίνεται ότι στις περιπτώσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω έγινε σεβαστή), αλλά είναι ταυτόχρονα μια πρώτη και σωστή αντίδραση στην τρομερή αστάθεια που χαρακτηρίζει τα καθεστώτα της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Κανείς, και λέγοντας κανείς εννοούμε και την Ελλάδα, δεν έχει συμφέρον να συντηρεί καθεστώτα "παρίες" τα οποία μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν πλημμυρίζοντας στο αίμα ολόκληρες χώρες και τα οποία μπορούν να προκαλέσουν πολύ ευρύτερους γεωγραφικά κραδασμούς. Σκεπτόμενοι στρατηγικά, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί μπορούν να "ανεχθούν" συμπεριφορές ηγεσιών που παραβιάζουν κατάφωρα κάθε θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου... αλλά δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψουν οι εν λόγω συμπεριφορές να οδηγήσουν σε αναταράξεις που θα προκαλέσουν μεγαλύτερη αιματοχυσία και θα απειλήσουν και κρίσιμα εθνικά συμφέροντα.

Η επιλεκτικότητα της επέμβασης είναι, με βάση τα παραπάνω, αναπόφευκτη και έχει υποκειμενικά ελατήρια. Αυτό θα πρέπει να βάλει σε σκέψεις όλους εμάς που ασχολούμαστε με τον χώρο της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής:
Πόσο γρήγορα, με ποια κίνητρα και με τι αποτελεσματικότητα μπορεί να λειτουργήσει η διεθνής κοινότητα σε περιπτώσεις που απαιτείται επέμβαση; Σε αυτή την περίπτωση καθυστέρησε πολύ και ίσως αυτό αποβεί σε βάρος της.
Ποιος ο ρόλος της διεθνούς κοινότητας στις περιπτώσεις που ομάδες αμφισβήτησης της εξουσίας αναδύονται μέσα στο κράτος και αποπειρώνται την ανεξαρτητοποίηση ή την αλλαγή της κυβέρνησης με ένοπλα μέσα;
Με άλλα λόγια, στο παρόν διεθνές σύστημα, ποια είναι τα όρια της κυριαρχίας του κράτους και μέχρι που μπορεί να φτάσει η εξουσία του; 

Ίσως όχι πολύ μακριά...

Το Πεντάγωνο ετοιμάζει μέτρα προστασίας των Αμερικανών Στρατιωτών στην Ιαπωνία

Πολύ χειρότερη από όσο την παρουσιάζουν οι Ιαπωνικές αρχές είναι η κατάσταση στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, υποστηρίζουν σε ενημέρωσή τους προς το Αμερικανικό Κογκρέσο ανώτατοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης. Το Πεντάγωνο ετοιμάζει σχέδια προετοιμασίας ή και μετακίνησης των Αμερικανών στρατιωτών από τις βάσεις που βρίσκονται στην Ιαπωνία.

Σύμφωνα με την ενημέρωσή τους η κατάσταση έχει σχεδόν ξεφύγει από τον έλεγχο και τα επίπεδα ραδιενέργειας είναι εξαιρετικά υψηλά. Τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά ώστε η αμερικανική κυβέρνηση συμβουλεύει τους πολίτες της να απομακρυνθούν τουλάχιστον 80 χιλιόμετρα από την περιοχή των πυρηνικών εργοστασίων. Η τύχη των Αμερικανών στρατιωτών είναι βέβαια μια εντελώς διαφορετική υπόθεση διότι η απόσυρσή τους δεν αποτελεί επιλογή. Κατά πάσα πιθανότητα αυτή τη στιγμή οι Αμερικανοί διεξάγουν ασκήσεις προστασίας ΡΒΧ και βρίσκονται σε ετοιμότητα προκειμένου να μετακινηθούν μερικώς για μέρες ή εβδομάδες σε περίπτωση που απαιτηθεί.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό Υπουργό Ενέργειας Στίβεν Τσου η μερική τήξη του πυρηνικού καυσίμου είναι βέβαιη και οι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι από τους αντίστοιχους που προέκυψαν από το ατύχημα στο Three Miles Island το 1979.  Οι Ιάπωνες απορρίπτουν αυτούς τους ισχυρισμούς.

Ο περισσότερο απαισιόδοξος Αμερικανός εμπειρογνώμονας, ο Κένεθ Μπέρτζερον, υποστηρίζει πάντως ότι σε περίπτωση που η τήξη είναι ολική τότε (ανάλογα με τις μετεωρολογικές συνθήκες) τα αποτελέσματα θα είναι κατά πάσα πιθανότητα χειρότερα και από το Τσερνομπίλ.